МАОРИФ ВА ИЛМ
Ҷумъа 04 Декабр 2020 04:10
7431
Роҳнамое ба роҳи ростӣ. Роҳнамое ба қуллаи мақсуд. Роҳнамое ба зиндагии шоиста. Роҳнамое ба сарзамини инсоният. Роҳнамое барои инсони комил будану расидан ба қадри ҳар неъмати ҳаёт. Роҳнамое барои дӯст доштан, ишқ варзидан, меҳрубон будан ва ҳаёти бомуҳаббат доштан. Роҳнамое ба сӯйи хушбахтӣ, некномӣ ва саодатмандию нексириштӣ. Роҳнамое ба фазлу дониш. Ва роҳнамое ба донишмандию дур будан аз дунёи бедонишӣ – омӯзгор.

Омӯзгор. Ин ному нафар барои ҳар яки мо ошност. Зеро вақте бори нахуст ба дабистон қадам ниҳодему бо шуру шавқ паси мизи мактабӣ нишастем, танҳо ҳамин нафар буд, ки ҳарфҳоро дона-дона бароямон омӯхту бо меҳрубонӣ ва ширинсуханӣ мо-ташналабони роҳи донишро аз баҳри беохири илму маърифат қатра-қатра дониш омӯхт.
Маҳз заҳмати ин шахсияти нотакрор буд, ки аввалин ҳарфҳои зиндагиро рӯйи авроқи сафед нигоштем ва бо суханони навозишкоронааш бо муҳаббату шавқи дучанд пайи такмили қобилияти донишандӯзии хеш гардидем. Танҳо фаъолияти соф-дилонаву содиқона ва самимонаи ин нафар буд, ки мо ба оламу одам тавассути илму дониш ошно гардидему тасмими дар зиндагӣ чи гуна инсон буданро гирифтем. Фидокории ин нафар буд, ки мо аз ҷаҳлу нодонӣ дур гардида, хубиро аз бадӣ, ростро аз дурӯғ ва сафедро аз сиёҳ фарқ намудему барои худу наздиконамон ҳаёти босаодатро муҳайё сохтем.

Вақте дар дабистон пайи таҳсил будему баъзан дар омӯхтани илму дониш саҳлангорӣ мекардем, барои ин аъмоламон аз ҳама беш ӯ андуҳгин мегардиду бо нигаристан ба нуктае тафаккур мекард ва ниҳоят наздамон меомаду падарвор мегуфт, ки омӯхтани илму дониш то чӣ андоза барои ҳар яки мо муҳим ва зарур аст. Барои аз бар кардани беҳтарин неъмати аҳли башар – дониш, ки инсониятро барои инсонвор ҳаёт ба сар бурдан, кӯмак намудааст, тавсияҳои зиёд медод. Он замон ба худ меандешидем, ки чаро ӯ барои мо ин қадар заҳмат мекашаду аз каме бепарвоии мо дар роҳи донишандӯзӣ ғамгин мешавад. Акнун ҳоло, ки бо заҳмати эшон соҳибдонишем, дарк менамоем, ки чаро онҳо барои донишомӯзии мо андуҳгин мегардидаанду моро ташвиқ ба илмомӯзӣ мекардаанд. Онҳо соҳибдониш гардидани моро баробари рисолату масъулият қарзи виҷдонии хеш медонистаанду барои ин тамоми кӯшишу талоши худро ба харҷ медодаанд.

Агар имрӯз ҳар яке хондану навиштанро баладему бо ифтихору сарфарозӣ равонаи роҳе ҳастем, ин натиҷаи заҳмати ӯст. Агар имрӯз касбу ҳунарҳои гуногунро омӯхтаву дар ҷодаҳои хеш комёбу муваффақем, ин натиҷаи талошу кӯшиши ӯст. Агар имрӯз аз беҳтарин неъмат- дониш бархурдорему роҳи хубу орӣ аз ҳама гуна амалҳои зиштро фарқ месозем, ин натиҷаи фаъолияти содиқонаву софдилонаи ӯст. Агар имрӯз аҳли башар соҳибдониш асту дар ҳар кору пайкоре аз донишу хиради солим истифода мебарад, ин натиҷаи дар роҳи таълиму тарбия фидокории ӯст. Агар имрӯз дар қалби ҳар яки мо меҳри дониш ва илму маърифат ҷойгир асту бо самимият пайи илмомӯзием, ин натиҷаи муҳаббати беолоиши илмомӯзии ӯст. Ва агар имрӯз ҳаёти шоистаеро дороему гуфтору рафтор ва кирдори хуб дорем, пас ин натиҷаи тарбияи бовиҷдононаи ӯст.

Ҳамагӣ барои худро хушбахт ҳисобидан, омиле дорем. Аммо хушбахтии омӯзгор аз кулли мо фарқ дорад. Медонед, омӯзгор худро кай хушбахт меҳисобад? Ҳамон лаҳзае, ки як шогирдаш дар роҳи дониш рушд мекунад ва ба муваффақияте ноил мегардад. Инро омӯзгор подоши заҳматҳояш дониста, худро хушҳолу нафари ба мақсадрасида медонад ва аз ин барои фаъолияти мондагори минбаъдааш неруи дучанд мегирад.

Омӯзгорони азиз! Тарбияи содиқонаи шумост, ки мо ҳама соҳибдонишем. Фаъолияти софдилонаи шумост, ки мо ҳама дар роҳи дурустем. Роҳнамоии шумост, ки мо ҳама зиндагии бохирад дорем. Тавсияҳои шумост, ки мо ҳама дар интихоби касбу кор ва дӯсту рафиқ баладем. Ва ниҳоят дар кори хеш фидоӣ будани шумост, ки мо ҳама аз дунёи илму маърифат огоҳему барои инсони комил будан, саъю талош дорем. Кору фаъолияти мондагори шумо ҳамеша дар лавҳи хотири мост ва мо онро ҳамеша қадр хоҳем кард.
Идатон муборак, омӯзгорони азиз!

Эзоҳи худро нависед



Рамзҳо дар расм