СИЁСАТ
Шанбе 17 Ноябр 2018 02:55
4707
Ҷои шак нест, ки мо ҳанӯз ҳам дар марҳилаи давлатсозӣ қарор дорем ва дар ин раванд давлату Ҳукумати Тоҷикистон аз ҳама гуна абзорҳои созанда истифода мебарад. Аз саҳифаҳои таърихи мамолики гуногуни ҷаҳон бармеояд, ки таърихи ҳар як давлату миллат ба шахсияте вобаста аст. Масалан мо ҳеҷ гоҳе давлати Сомониёнро бидуни Исмоили Сомонӣ ва ё ИҶШС-ро бидуни В. И. Ленин наметавонем тасаввур кунем.

Ба ин монанд мисолҳо дар саҳифаи таърихи башарият бисёр вомехӯранд ва тақдири давлати соҳибистиқлоли Тоҷикистон низ ба сарнавишти як шахсияти таърихӣ басо вобастагӣ дорад ва тамоми бурду бохти ин миллат аз авохири садаи XX то имрӯз аз корсозиву кордонии ӯ маншаъ мегирад. Ин ҳам бошад абармарде чун Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон. Дар симои Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таърих бори дигар собит сохт, ки наҷоти ҳар як давлату миллат дар лаҳзаҳои ҳассосу фоҷиабор ба зуҳури шахсияти бузурги миллӣ вобастагии зич дорад. Зеро маҳз шахсиятҳои бузург қодиранд инсонҳоро дар ҳалли масъалаҳои печидаву мураккаби иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангӣ раҳнамоӣ карда, дар қалбу дидаи мардум шӯълаи умедро ба ояндаи дурахшон барафрӯзанд. Маҳз Эмомалӣ Раҳмон бо тадбирҳои хирадмандона ва матонату ҷасорати фавқулодда кишварро аз вартаи фалокат ва ҳалокат берун овард, мардуми парешонро сарҷамъ намуд ва садҳо ҳазор ғурбатзадагонро ба ватан баргардонд.



Чанде пеш Шафӣ Айёр, журналист ва таҳлилгари афғони муқими ИМА дар саҳифаи фейсбукии хеш навореро перомуни фаъолияти сиёсиву ҷамъиятӣ ва хислатҳои инсонии Сарвари кишвари азизамон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пахш кард, ки ҳар бинандаи тоҷикро, ки агар ҳисси миллатдӯстӣ дар ӯ аланга занад, наметавонист бетараф монад.

Ин таҳлилгари афғон аз хизматҳои ин абармарди тоҷик ба некӣ ёд мекунад ва ҳеҷ шакке надорад, ки тақдири миллати мо ба ин мард пайванди ногусастанӣ дорад. Ӯ ба саволи ин ки чӣ чизе Эмомалӣ Раҳмонро маҳбуби халқи тоҷик гардонид, худ посух дода мегӯяд, ки ҳадафмандиву принсипнокӣ дар кори роҳбарӣ ва муҳаббати поку орӣ аз манфиатхоҳӣ нисбати халқу миллат ӯро дар қалби ҳар як сокини миллаташ маҳбуб гардонидааст.

Чунончи мегӯяд: “Ҳамин эҳсоси пок доштан ба ватан як ҳадафмандиро ба вуҷуд меорад. Эмомалӣ Раҳмон бо эҳсоси пок ба ватан ва ҳадафмандӣ дар кори раёсати ҷумҳурӣ ватани худро сохтааст. Як кишвари ҷангзадаву ғарибро ба чунин хушбахтӣ расонидааст. Ҳамин боис мешавад, ки кишвари Тоҷикистон дар соле чанд бор ҷашн бигирад ва Эмомалӣ Раҳмон дар ин ҷашн бо ифтихор ҳисса бигирад ва шодишарики ҳалқи хеш бошад”.

Ӯ бар хилофи иддае аз тангназароне, ки ба ҳар баҳонае аз тантанавор ва бо шукӯҳу шаҳомат таҷлил гаштани иду ҷашнҳои миллии кишвар эрод мегиранд, аз ин ҷашнҳо истиқболи самимӣ карда, рақсу суруд ва шодиву фараҳи миллат ва Пешвои онро дар ин ҷашнҳо ҳаққи ҳалоли эшон медонад. “Ин марди шариф хушӣ эҷод карда, зебоӣ эҷод карда, фарҳанг кишт карда ва гулҳои рангини оромиву шодӣ аз ӯ сар зада ва Эмомалӣ Раҳмон бо мардуми худ мерақсад, ки ин ҳаққи ӯст”, - мегӯяд Шафӣ Айёр.

Шафӣ Айёр пешрафти босуръати давлату миллати тоҷикро дар ин муҳлати кӯтоҳи таърихӣ ба тарзи тафаккури роҳбари он вобаста медонад. Ба андешаи ӯ заковату фаросат ва тафаккури созандаи Эмомалӣ Раҳмон буд, ки миллати тоҷик аз вартаи нобудиву ҳалокат раҳо ёфт ва ба зиндагии шоиста расид. Зикр мекунад, ки “тарзи тафаккури Эмомалӣ Раҳмон аст, ки кор кунед, заҳмат кашед ва ватанро обод кунед. Вақте обод кардед, ором мешавед ва ба рақсу шодӣ дармеоед”.

Зикр кардан ба маврид аст, ки ин таҳлилгари афғон ягона нафари хориҷие нест, ки нисбати созандагиҳои Пешвои миллати тоҷик нигоҳи нек доранд. Ва эътирофи Шафӣ Айёр эътирофи ягона нафари ба истилоҳ бегона нест. Дар бораи корсозиву ҷонфидоӣ ва қаҳрамонии Эмомалӣ Раҳмон чандин муҳаққиқону сиёсатмадорон адибону публитсистон ва рӯзноманигорону фаъолони ҷомеаҳои ғайр мақолаву нигоштаҳои зиёде таълиф кардаанд. Чунончи адиб, сиёсатмадор, нависанда, журналист ва публитсисти рус Александр Проханов дар мақолаи хеш, ки таҳти унвони “Бунёди тамаддуни зеризаминӣ дар Тоҷикистон” нашр шуда буд, аз хизматҳои Пешвои миллати тоҷик баҳри ободии меҳанаш мисол оварда менигорад, ки “Президент Раҳмон - сарвари маънавӣ ва сиёсӣ, ки миёни сӯхторҳо, ҷанги шаҳрвандии бародаркуш тавлид шуд ва ин ҷангро қатъ карда, кишварро барои пора-пора кардан ба ифротиёни ақлбохта надодааст. Дар замони роҳбарии ӯ тирпаррониҳо қатъ шуданд. Ӯ ғолиби қасдгир нашуд, балки мардумро барои сохтани кишвари нав муттаҳид кард ва Душанберо ба шаҳри биноҳои тасхиркунанда, донишгоҳҳо ва осорхонаҳо табдил дод”.

Чун Проханов ва Айёр садҳои дигар таҳлилгарону шахсиятҳои барҷастаеро вохӯрдан мумкин аст, ки аз хизматҳои бесобиқаи Пешвои мо ба некӣ ёд мекунанд ва ӯро дар садри ин миллат ҷой медиҳанд. Подоши ин ҳама корнамоиҳо ва қаҳрамониҳоест, ки дар миёни халқи мамлакат ва ҳазорон ҳазор ҳамватанони бурунмарзӣ анҷом додааст. Мукофоти ин ҳама заҳматҳо ҳамчунин ҳусни таваҷҷуҳ ва эҳтироми бузурги ҷомеаи ҷаҳон мебошад, ки мунтазам нисбат ба Сарвари донову тавонои Тоҷикистон, сиёсатмадори варзида ва ифодагари марому ормонҳои умумибашарӣ иброз мегардад.

Ифтихори халқ, миллати тоҷик ва ҷавонони он аст, вақте қаҳрамониҳои Пешвои миллатро бегонагон эътироф менамоянд ва устувории ӯро дар муқобили бадхоҳони миллат нишон медиҳанд. Барои мо бояд мояи ифтихор бошад, ки пешрафти Тоҷикистонро беҳтарин ва баландпоятарин шахсиятҳои маънавии хориҷи кишвар қоиланд. Ва бояд ҳар ҷавон ин корнамоиҳоро ҳамчун достонҳои қаҳрамонӣ дар ёд гирад ва онро идеали худ дар зиндагӣ донад, зеро дар ҷаҳони имрӯз на ҳар президентро ба ҳайси шахсият намояндаи як давлати дигар ва коршиносону сиёсатшиносони байналмилалӣ мепазиранд. На ба ҳар фидоие аз ҷониби бегонагон талқин мекунанд, унвони қаҳрамониву пешвоӣ диҳанд. Созмонҳои байналмилаливу мамолики мутараққӣ на ба ҳар роҳбари давлате бовар мекунанд ва ҳамкорӣ менамоянд ва на ҳар роҳбареро ба баландтарин унвони байналмилалӣ сазовор медонанд.

Ман аз шахсоне, ки тарзи тафаккуру нигоҳашон ба миллату давлати тоҷик ва роҳбари он дигаргуна аст, даъват ба амал меорам, ки агар васфу ситоишҳои самимонаи халқи кишварро нисбат ба Пешвои миллат намепазиранд, агар эътирофи сиёсатмадорону сиёсатшиносони дихилиро қабул надоранд, агар андешаашон ин аст, ки роҳбарони давлатҳову созмонҳои байналмилалӣ аз рӯи вазифаву мансаб бо Пешвои миллати мо бахӯрди самимона менамоянд, агар гумон доранд, ки дар нигоштаву сурудаҳои ин миллат ба Пешвои худ оҳанги тамаллуқ вуҷуд дорад, пас ба нигоштаҳову гуфтаҳои ин қабил мардум дар мисоли Шафӣ Айёр ва Александр Проханов рӯ биёранд. Зеро дар таълифоти ҳеҷ яке аз онҳо тамаллуқу хушомадро наметавон эҳсос кард. Агар ба бархӯрди эшон мантиқан ҳам назар кунем, ҳеҷ тамаллуқро наметавонем дарёбем. Зеро эшон дар баробари оне, ки аз миллату давлати мо фосилаи зиёд доранд, ҳеҷ манфиатеро ҳам аз мо чашмдор нестанд.

Аз ин рӯ, мо ҷавононро мебояд дар баробари ҳама таззодҳову бадбиниҳои гурӯҳҳои мухолиф аз таҳлилу хулосабарориҳои амиқи мантиқӣ кор бигирем ва аз Пешвои миллат олитарин сифатҳои адолати инсонӣ, бузургдилию шуҷоат, раҳму шафқат ва қобилияти нотакрори ваҳдатофариро ёд гирем.

Эзоҳи худро нависед



Рамзҳо дар расм

Рӯзнома

Назарсанҷӣ

  1. Ба фикри Шумо “Соли ҷавонон” чӣ гуна сипарӣ шудаистодааст?

Тақвим

Дш Сш Чш Пш Ҷ Ш Яш
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 1 2

Ноябр 2018 c.