Паём санади сарнавиштсоз, роҳнамо баҳри иҷрои ҳадафҳои шоиста буда, дар он самтҳои асосии сиёсати дохилӣ ва хориҷии Тоҷикистон, нақшаҳои рушди устувори минбаъда дар тамоми самту соҳаҳои хоҷагии халқи мамлакат тарҳрезӣ гардида, вазифа, мақсаду маром, роҳу воситаҳои расидан ба ҳадафҳои стратегӣ муайян ва мушаххас мегардад. Дар Паёми навбатӣ дастоварду пешравиҳои дар зарфи солҳои охир ноилшудаи Тоҷикистони соҳибистиқлол баён гардиданд.

Вобаста ба масъалаҳои матраҳгардида, аз ҷумла оид ба масоили вазъи сиёсӣ, иқтисодӣ, илму маориф ва иҷтимоии Паёми навбатии Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон қайд кардан ҷоиз аст, ки Паём аз диди сиёсӣ воқеияти сиёсии на танҳо дохилӣ, балки ҷомеаи ҷаҳониро низ дар бар гирифта, мавқеи Тоҷикистонро вобаста ба рӯйдоду ҳодисоти соли охир дақиқ муайян намуд.

Дар робита ба ин, мебояд қайд кард, ки мураккабшавии авзои сиёсии байналмилалӣ, шиддат гирифтани вазъи геосиёсиву низомӣ, таҳдидҳои амниятӣ, буҳронҳои молиявию иқтисодӣ, инчунин, мушкилоти марбут ба тағйирёбии иқлим, норасоии ғизо ва оби ошомиданӣ дар ҷаҳону минтақа ва пайомадҳои онҳо зимни пешбурди сиёсати хориҷии Тоҷикистон моро ба андешидани тадбирҳои зарурӣ водор месозанд. Тоҷикистон дар робита ба равандҳои ҷорӣ дар Афғонистон ва Ховари Миёна, бахусус, Фаластин хеле нигарон аст. Бо таваҷҷуҳ ба ин ҳолат, дар Паём оид ба мураккабиҳои ҷаҳони муосир, васеъшавии ҷуғрофияи низоъҳо ва нооромиҳо изҳори нигаронӣ карда шуда, идомаи минбаъдаи ин ҳолат боиси амиқ гардидани таҳдиду хатарҳои сиёсиву иқтисодӣ, амниятӣ ва башариву фарҳангӣ дар минтақаҳои гуногуни олам арзёбӣ гардидааст.

Воқеан, имрӯзҳо мо шоҳиди шиддат гирифтани таҳдиду хатарҳои муосир, аз ҷумла, терроризму экстремизм, ҷиноятҳои муташаккили фаромарзӣ, мусаллаҳшавии бошитоб, ки ба пойдории сулҳу субот ва амнияти давлатҳо таҳдид эҷод мекунанд, гашта истодаем.

Меҳровар АМИРХОНЗОДА,
корманди Кумитаи кор бо ҷавонон
ва варзиши назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон