Соли равон аз таъсисёбии Артиши миллӣ 33 сол сипарӣ шуд. Дар ин муддат бо таваҷҷуҳ ва дастгириҳои пайвастаи Сарфармондеҳи Олии Қувваҳои Мусаллаҳ, генерали артиш муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон Артиши миллӣ ба як ниҳоди муқтадир ва сипари боэътимод табдил ёфт. Беҳтар шудани пояҳои моддиву техникӣ, шароити будубоши афсарону сарбозон нишонаи возеҳи гуфтаҳои боло буда, диловарони ватан дар ҳифзи марзу бум саҳми арзанда мегузоранд.

Дар сатҳи баланд баргузор гардидани даъвати ҷавонон ба сафи Артиши миллӣ ва пеш аз муҳлат иҷро гардидани нақшаи даъват шаҳодат аз он медиҳад, ки дар замири насли ҷавони худогоҳ ҳисси ватандӯстӣ ва ифтихори миллӣ боло рафта, хизмати ҳарбиро ҷавонон қарзи шаҳрвандӣ ва рисолати фарзандӣ медонанд. Имрӯз садҳо ҷавонро метавон мисол овард, ки баъди хизмати ҳарбӣ бо сарбаландӣ дар соҳаҳои гуногун кору фаъолият доранд ва рӯзгорашон дарси ибрат барои дигарон аст.

Хушрӯз Ҷамолзода аз ҷумлаи ҷавонони ватандӯст, далеру шуҷоъ ва худогоҳу хештаншинос аст, ки бо амри дилу виждон қарзи шаҳрвандӣ, рисолати фарзандии худро дар назди Модар-Ватан сарбаландона ба ҷо овардааст. Хизмат дар сафи Артиши миллӣ барояш мактаби бузурги мардонагӣ, дарки моҳияти зиндагӣ ва муҳимтар аз ҳама сабақи ҳаёт гардидааст. Қаҳрамони мо имрӯз дар Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров ба ҳайси мудири шуъбаи кор бо ҷавонон кору фаъолият дорад.

Зимни суҳбат Хушрӯз Ҷамолзода аз шароити будубоши афсарону сарбозон дар қисмҳои низомӣ ёдоварӣ намуда, илова кард, ҳангоми адои хидмати ҳарбӣ дар Қӯшунҳои сарҳадӣ ӯ бо тамоми вуҷудаш дарк намудааст, ки ватандӯстӣ амал аст. Яъне, хизмат дар сафи Артиши миллӣ, ҳимояи марзу бум, ҳифзи арзишҳои миллӣ ва саҳмгузорӣ дар корҳои созандагӣ ин ҳама амали ҷавонмардона аст, ки онро ҳар як ҷавон бояд иҷро намояд.

- Вақте ки дар дили шаб, дар зери борон ё барф дар дидбонгоҳ адои хизмат дорӣ ва медонӣ, ки дар пушти ту як деҳа, як шаҳр ва ё тамоми як миллат ором хобидааст, он ҷо мефаҳмӣ, ки Ватан аз остонаи хона сар мешавад. Ҳифзи сарҳад - ин ҳифзи номуси хоҳар, оромии модар ва сарбаландии падар аст. Вақте ту дар хати аввал ҳастӣ, дарк мекунӣ, ки агар ту ин ҷо устувор наистӣ, ҳеҷ кас дар дохили кишвар худро бехатар ҳис намекунад. Дар ин замина метавон гуфт, ки инсон бояд дар ин маврид худшинос бошад ва иродаи худро шиносад. Ҳангоми адои хизмати ҳарбӣ бояд ирода аз пӯлод қавитар бошад. Дарк кардам, ки вақте сухан дар бораи ҳифзи хок меравад, бадани инсон хастагиро фаромӯш мекунад. Ватандӯсти ҳақиқӣ ҳамонест, ки бо сари баланд ва ифтихор вазифаашро иҷро менамояд, - иброз дошт ҳамсуҳбати мо.

Хушрӯз пас аз хатми донишгоҳ пеши худ мақсад мегузорад, ки ба хизмати Модар-Ватан равад ва чунин ҳам кард. Падараш омӯзгор ва модараш ҳамчун роҳнамои рӯзгор аз ин ташаббуси фарзандашон хушҳолу сарфароз гардида, ба ӯ дуои нек доданд.

Ӯ мегӯяд, ки ҳангоми адои хизмати ҳарбӣ дар сарҳад дарк намудааст, ки ҳатто як санг, ё як буттаи ватан чӣ қадар азиз аст. Ин хокест, ки барои он гузаштагони мо ҷонбозиҳо намудаанд ва имрӯз масъулияти он бар дӯши мост. Мавсуф бар он назар аст, ки оила ин аввалин ва муҳимтарин мактаби ватандӯстӣ аст. Агар хизмати ҳарбӣ ҷисми инсонро қавӣ кунад, оила руҳи ӯро барои хидмат омода месозад.

- Нақши оиларо дар се самт чунин мебинам. Ватандӯстӣ аз шунидани аллаи модар ва қиссаҳои қаҳрамонии падарон оғоз мешавад. Вақте дар оила дар бораи таърихи гузаштагон, дар бораи аҷдодони номдор ва зебоиҳои диёр сухан меравад, дар қалби кӯдак эҳсоси меҳр ба ин хок реша медаванд. Кӯдак Ватанро на аз китоб, балки аз эҳтироми волидон нисбат ба рамзҳои давлатӣ ва арзишҳои миллӣ мешиносад.

Ифтихори миллӣ вақте пайдо мешавад, ки волидон ба фарзанд мефаҳмонанд: “Ту вориси кӣ ҳастӣ?”. Вақте дар хонадон забони модарӣ муқаддас шумурда мешавад. Вақте урфу одатҳои миллӣ бо ифтихор ҷашн гирифта мешаванд. Ин ҳама ба фарзанд қувват мебахшад, ки дар ҳар ҷо, ҳатто дар сахттарин лаҳзаҳои хидмат, сарашро баланд нигоҳ дорад ва бидонад, ки ӯ намояндаи як хонадони бообрӯ ва миллати куҳанбунёд аст. Нақши оила дар рафтани фарзанд ба артиш калидист. Агар падар гӯяд: “Писарам, хидмат қарзи мардии туст” ва модар бо умед ва бо дуои хайр ӯро гусел кунад, ҷавон на бо тарсу ҳарос, балки бо сари баланд ба хидмат меравад. Дар ин роҳ фарзанд дарк мекунад, ки ӯ на танҳо барои давлат, балки барои ҳимояи шарафи оилаи худ ба сарҳад меравад. Саҳми оила бояд дар ин самт руҳиясоз бошад. Насиҳати падар, ки “мард бояд сахтиро бинад”, фарзандро дар хизмати ҳарбӣ қавӣ мегардонад, - мегӯяд Хушрӯз Ҷамолзода.

Дар оилае, ки қаҳрамони мо ба дунё омадааст, мафҳуми модар ва ватан арзишмандтарин вожаҳо ба шумор меравад. Ҳамин буд, ки Хушрӯз аз хурдсолӣ дар муҳити солим ватандориву ватандӯстӣ ва ҳамеша ифтихор доштан аз миллату давлати худ ба камол расид.

Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар баробари ватандӯстӣ ба масъалаи худшиносӣ ҳам таваҷҷуҳ намуда, ҳамеша зарур мешуморанд, ки дар замони имрӯз, ки авзои ҷаҳон зудтағйирёбанда аст, рӯ овардан ба худшиносӣ аз гузашта беш муҳимият пайдо намудааст.

Ба андешаи Хушрӯз агар ҷавонон ватандӯст бошанд, фирефтаи гурӯҳҳои ифротӣ намешаванд, манфиати миллиро аз ҳама чиз боло мегузоранд ва ин омили муҳим онҳоро дар ҳама ҳолат шикастнопазир нигоҳ медорад.

- Ватан танҳо хоку сангу об нест! Ватан ин нигоҳи боэътимоди модарест, ки медонад писараш ӯро ҳимоя мекунад. Ватан ин хоби ороми кӯдакест, ки дар сояи ҳушёрии ту ба воя мерасад. Маҳз дар артиш инсон мефаҳмад, ки мард будан на дар гуфтор, балки дар қудрати ҳимоя кардан аст, - чунин хулоса намуд қаҳрамони мо.

Субҳиддин ҚОДИРОВ, “ҶТ”