“Барои насли наврас яке аз муҳимтарин мактаби обутоби ҳаёт хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳи мамлакат аст. Маҳз дар ҳамин ҷо ҷавонписарон шуҷоату мардонагӣ омӯхта, муқаддастарин арзиши ҳаёт – дӯст доштан ва содиқона муҳофизат кардани хоки поки Ватани азизро ёд мегиранд”. 

Эмомалӣ Раҳмон.

“... Ман барои садоқат ба халқи худ, Сарвари ҷумҳурӣ савганд ёд мекунам... сарбози бошараф, боинтизом, далер ва ҳушёр бошам... Қасам мехӯрам, ки то охирин нафас ба халқи худ содиқ бошам, Ватанро мардонавор муҳофизат намоям, ҳама душвориву маҳрумиятҳои хизмати ҳарбиро моҳирона паси сар намоям... Агар ман ин қасами тантанавори худро шиканам, бигузор ба ҷазои сахти қонун ва нафрати халқ гирифтор шавам”.

Ин сатрҳо аз савганди сарбоз аст, сарбози далеру шуҷои Ватан, ҳомии марзу буми аҷдодӣ, фарзанди бонангу ори миллату давлат, ки ҳангоми ворид шудан ба хизмати ҳарбӣ инро аз бар мекунад ва то абад дар хотир нигоҳ медорад. Ҳар як сарбоз маҳз аз лаҳзаи ёд кардани савганди ҳарбӣ худро ҳомии ҳаққонии Ватан эҳсос мекунад.

“Лаҳзаҳои хотирмону фаро-мӯшношуданӣ дар ҳаёти ҳар як инсон вуҷуд доранд. Барои ман ҳамин гуна санаи хотирмон ин ёд кардани савганди низомӣ буд, ки дар маросими ботантана ва фазои идонаи қисми ҳарбӣ садо дод. Ҳаминро дарк намудам, ки савганди ҳарбӣ савганди садоқат ба Ватан буда, барои иҷрои бомуваффақият ва саривақтии вазифаҳои ҷангӣ ва ҳимояи бошарафонаи ҳар ваҷаб хоки муқаддаси ватани азиз ба дӯши сарбоз масъулияти ҷиддиеро вогузор менамояд. Он садоқати ҳар як ҷавонмардро ба давлату миллат нишон медиҳад, касро ба як шахсияти комил табдил медиҳад”, - гуфт, ҳангоми суҳбат Сомон Мирзоев, сарбози қаторӣ аз қисми ҳарбии гарнизони Душанбе.

Боиси хушнудист, ки сол то сол сафи ҷавононе, ки бо дарки баланди масъулиятшиносӣ ва эҳсоси ватанпарварию миллатдӯстӣ хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳро вазифаи муқаддаси худ мешуморанд, зиёд шудааст.

Мутахассисони соҳа инро агар аз як ҷониб ба беҳтар гардидани шароити хизмат рабт диҳанд, аз ҷониби дигар баланд гардидани ҳисси ватанпарастии ҷавонон арзёбӣ менамоянд. “Хушбахтона, ҳамасола бо дастгирии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҷиҳати беҳтар намудани шароити зисту хизмати ҳарбиён чораҳои зарурӣ андешида мешавад. Барои хизмати сарбозон дар ҳама ҷузъу томҳои Қувваҳои Мусаллаҳи кишвар ҳама шароитҳо фароҳам оварда шудааст. Дар ҳама қисмҳои ҳарбӣ илова ба машқу тамринҳои пайвастаи низомӣ барои истироҳату фароғати сарбозон майдончаҳои варзишӣ, хобгоҳ, ҳаммом ва дигар иншоотҳои зарурӣ бо таҷҳизоти замонавӣ омода карда шудаанд. Ҳамаи ин имконият медиҳад, ки сафи ҷавонони хоҳишманд бештар гардад”, - гуфт полковники мустаъфӣ С. Қутбиддинов.

Волидон низ аз шароити будубоши сарбозон дар қисмҳои ҳарбии мамлакат изҳори қаноатмандӣ мекунанд. Сулаймон Шарофов, сокини ноҳияи Панҷакент, ки чанде қабл барои дидорбинии фарзанди сарбозаш ба шаҳри Душанбе омада буд, чунин ибрози андеша намуд:

“Хушбахтам, ки ба фарзанди ман низ хизмат дар сафҳои Қувваҳои Мусаллаҳ муяссар гардид. Қаблан ду писари дигарам низ дар қисмҳои ҳарбии дохили кишвар адои хизмат намудаву бо сари баланд ба зодгоҳи худ баргаштанд. Имрӯз барои хизмати софдилонаи фарзандони мо тамоми шароитҳо фароҳам оварда шудааст. Ман аз муомилаи хуши командирон, шароитҳои хизмат огоҳ ҳастам ва ба онҳо миннатдории худро баён мекунам. Агар аз фарзандони мо нафъе ба халқу миллат расад, мо-волидон худро хушбахту қаноатманд эҳсос менамоем. Ҳамеша ба фарзандонам талқин мекунам, ки мард бошанду аз ҳеҷ мушкилӣ наҳаросанд, зеро маҳз ҳамин хизмати ҳарбӣ беҳтарин хислатҳои ҷавонмардиро ба фарзандони мо меомӯзад. Ояндаи Тоҷикистони азиз, ободию осоиштагии он танҳо дар дасти ҳамин ҷавонони матинирода аст”.

Аз чанд лаҳзаи суҳбат бо волидону сарбозон аён гардид, ки ҷавонон хизмати ҳарбиро бо дили гарм пазируфтаанд. Бояд гуфт, ки ҷавонони имрӯз аз ҷавонони чанд соли пешин хеле тафовут доранд. Ҳам волидону ҳам сарбозон ба хубӣ дарк кардаанд, ки хизмати ҳарбӣ мактаби мардонагиву ҷавонмардӣ ва обутоби ақлу ҷисм аст. Онҳое, ки аз ин мактаб сабақ мегиранд, ба қадри ҳама чиз мерасанд, Ватан - Модар, арзишҳои миллӣ ва дигар муқаддасотро ҳимоя карда метавонанд. Муҳимтар аз ҳама ҷавонмардони комил барои зиндагии мустақил ҳаматарафа омода мегарданд. Донишу маърифат ва фарҳангу маданияти сарбозони имрӯз аз он шаҳодат медиҳад, ки онҳо воқеан ҳам ворисони сазовори ин меҳану ин миллат ҳастанд ва боқӣ мемонанд.

“Ман ба таври ихтиёрӣ ба хизмати Ватан-Модар рафта, баъди адои хизмат дар яке аз идораҳои давлатии ноҳияамон кору фаъолият мекунам. Қисми ҳарбие, ки дар он адои хизмат мекардам, дар ҳудуди ноҳияи худамон воқеъ буду имкон доштам, ҳар ҳафта ба дидорбинии волидон ва аҳли оилаам равам. Албатта, рӯзҳои аввал каме мушкилӣ пеш меояд, чун як даврае лозим аст, то ба шароиту имконот ва низому тартиботи дохилӣ мутобиқ шавӣ, вале бо гузашти муддате ҳама пушти сар мешаваду баъдан он давраҳо чун хотираи хуше дар ёдҳо ба таври абадӣ боқӣ мемонад. Муҳимтар аз ҳама он дӯстонамро, ки ҳангоми адои хизмат пайдо намудаам, аз шумори беҳтарин дӯстон меҳисобам. Воқеан, хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ имкон медиҳад, то ҷавонони мо рӯҳану ҷисман инкишоф ёфта, омодаи зиндагӣ гарданд. Хизмати ҳарбӣ мактабест, ки ҷавонписар низому тартиб, дӯстиву рафоқат, меҳру муҳаббат, муомила бо силоҳи ҳарбиро меомӯзад ва сазовори боварӣ будани худро бо хизмати софдилонаву намунавӣ собит месозад”, - гуфт сокини ноҳияи Рашт Ҷомӣ Бахтиёров.

Ҷавонон бояд дар хотир дошта бошанд, ки шаҳрванд дар қатори доштани ҳуқуқ ва озодӣ, инчунин дар назди давлат ӯҳдадориҳоеро доро мебошад, ки барои амалӣ гаштани ҳуқуқҳои худ ва озодиҳояш бояд ин ӯҳдадориҳоро дар назди ҷомеа ва давлат софдилона иҷро намояд. Яке аз чунин ӯҳдадориҳо ин хизмат ба Ватан мебошад. Ҳамзамон тибқи моддаи 43-и Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон “Ҳифзи Ватан, ҳимояи манфиати давлат, таҳкими истиқлолият, амният ва иқтидори мудофиавии он вазифаи муқаддаси шаҳрванд аст”. Пас, ҳар як ҷавонро лозим аст, ки сарбаландона хизмати Модар-Ватанро адо намояду дар таҳкими сулҳу субот ва оромӣ саҳми худро гузорад.