СИЁСАТ
Ҷумъа 16 Апрел 2021 07:39
3383
Таърих гувоҳ аст, ки дар ҳама давру за­мон мардуми олам дар пайравии сарварони замони худ, ки эшон раҳкушову раҳнамои доно маҳсуб мешуданд, зиндагӣ мекарданд ва бо дастуру раҳнамоии онҳо ҳаёти худро боса­мар мегузарониданду мушкилоти рӯзмарраи хешро бартараф мена­муданд. Дар марҳалаҳои муҳим ва тақдирсози ин ё он қавму миллат, пешрафти ҳамаҷонибаи соҳаҳои муҳиму аф­залиятноки ҷомеа: иқтисодиёт, иҷтимоиёт, илм, маънавиёт, фарҳанг, ҳифзи сало­матии аҳолӣ, шуғлнокӣ, таъмини ҳуқуқ, адолат ва амсоли инҳо маҳз аз сарварону пешвоё­ни одилу хирадманди он вобастагӣ дошт. Аз мафҳуми “сарвар” (tolead) низ бармеояд, ки он маънои бурдан ё дар сафи пеш рафтан­ро дошта, мардумро аз қафои хеш мебарад.

Аз ин лиҳоз, таъмини фа­зои орому осуда дар кишвар, таҳкими сулҳу ваҳдат, муттаҳидию якпорчагӣ, муҳайё сохтани шаро­ити мусоид барои ҳаёти осоишта, таҳсил, истироҳат, таъмини ҳифзи ҳуқуқу уҳдадориҳои шаҳрвандон ва дигар нишондиҳандаҳои мусбии ҷомеа маҳз аз соҳибмаърифатӣ, эҳсоси ватандӯстӣ, санъати ба­ланди роҳбарӣ дар идоракунӣ, да­лерию шуҷоатмандӣ ва кордонию дурандешии сарвар вобастагӣ до­рад. Аммо таҷрибаи ҳаётӣ нишон медиҳад, ки сарвар ва пешво бу­дан на ба ҳар кас даст медиҳад ва на ҳар роҳбар метавонад сазово­ри боварии аҳли ҷомеа гардад. Ба қавли Ҳофиз:

На ҳар ки кулаҳ каҷ ниҳоду тунд нишаст,
Кулоҳдориву ойини сарварӣ донад.

Зеро сарварӣ масъулияти ба­ланд ва санъати худододи идо­ракуниро талаб менамояд. Ҳар инсон чун ҷузъи ҷомеа марҳала ба марҳала ташаккул меёбад ва вобаста ба муносибату сатҳи та­факкур ва қобилияти баланди ташкилию эҷодӣ ва корбарӣ байни халқ обрӯю нуфуз пайдо мекунад. Яке аз аввалин талаботи сарварӣ ин манфиатҳои шахсиро сарфи назар карда, манфиати ҷомеаро муқаддам шуморидан аст.

Абӯали ибни Сино ба сарвар (шоҳ) чор сифат: далерӣ, адл, ҳусни тадбир ва доштани хирадро муҳим мешуморад. Низомулмулк дар “Сиёсатнома”-и худ қайд ме­намояд, ки давлат ҳамчун воситаи идоракунӣ аз ду пояи асосӣ - сал­танат ва вазорат, инчунин аз шу­мораи зиёди хизматчиёни давлатӣ иборат мебошад. Султон онҳоро роҳбарӣ ва идора мекунад ва ху­даш кафолати якпорчагӣ ва оро­мии кишвар мебошад. Дар “Сиё­сатнома” тамоми сифатҳое, ки ба сарвар заруранд, хеле возеҳу рав­шан нишон дода шудаанд. Аз он ҷумла сарвар бояд бомулоҳизаву эҳтиёткор, ҷисман мукаммал ва дорои хотираи мустаҳкам, ақли расо, муҳаббат ба дониш ва дарки олам буда, адолатхоҳу ҳақиқатҷӯ бошад. Ӯ қайд меку­над, ки агар подшоҳ дорои чунин сифатҳо набошад, дар мамла­кат бесарусомонӣ, зӯроварӣ, таъқибкунӣ, ғоратгарӣ авҷ меги­рад. Чунин сифатҳоро, мегӯяд му­тафаккир, на танҳо подшоҳ, балки вазирон ва ходимони дарбор низ ҳатман дошта бошанд.

Таърих, воқеаҳои гуногуни си­ёсиву иҷтимоӣ дар Тоҷикистон ва бартараф кардани душвориҳои зиёди зиндагии мардум бо раҳбариву нишондоди Сарвари сулҳпарвар, адолатхоҳ, маориф­парвар, созанда ва бунёдкор, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон собит кард, ки Пешвои миллати мо аз зумраи он сарвароне мебошад, ки ҳастии хешро барои мардум ва зиндагии шоистаи он бахшидаанд.

Худованд ба халқи Тоҷикистони ҷавон сарвареро ҳадя сохт, ки мақсаду маром ва даъвати асоси­ву доимиаш дар ҳама давру замон танҳо ваҳдату ягонагӣ буда, таво­нист, барои сарҷамъии мардуми парешони халқи тоҷик муборизаи беамон барад ва бо ин васила, ба сӯи муваффақиятҳои соҳаҳои гуногуни хоҷагии халқ роҳ кушо­яд. Муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таъриху фарҳанги гузаштаи тоҷиконро зинда сохта, аз ҳаёти гузаштаи хеш сабақ омӯхт ва куҳантарин будани давлати худро ба ҷомеаи ҷаҳонӣ муаррифӣ на­муд. Ин ҷо метавон хидмати Сар­вари давлат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро бо кору фаъолияти ҳазор сол қабл, яъне давраи Амир Исмоили Сомонӣ ҳамчун оина ва инъикоскунанда рӯ ба рӯ гузошт.

Мақсаду ҳадафи асосии фаъо­лияти Сарвари давлат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон шуруъ аз Иҷлосияи ХVI-уми Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон (соли 1992) то ба имрӯз барпо намудани сулҳ, ваҳдат ва якдилию якпорчагии Тоҷикистон ва пойдор нигоҳ до­штани он дар ҳар хонадони мил­лати тоҷик буд. Тақдири миллати тоҷик дар иҷлосияи мазкур ҳал гардида, дар ҳамин ҷаласа авва­лин сухан, аввалин ҳадаф ва ав­валин қадам ба сӯи сулҳ, оромӣ, ваҳдату якпорчагии Тоҷикистон гузошта шуд. Ҳанӯз соли 1992 Сарвари давлат таъкид намуда­анд, “Танҳо ваҳдату муттаҳидӣ ҷумҳурии моро аз бӯҳрони амиқи сиёсию иқтисодӣ бароварда ме­тавонад…”. Ӯ аз минбари балан­ди тақдирсози Иҷлосияи ХVI-уми Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон устуворона гуфта буданд: “Ман ба Шумо сулҳ меорам”. Дар он лаҳзаҳо на ҳар кас ҷуръати су­хану татбиқи амал мекард. Зеро пайдо намудани фазои солиму созанда байни минтақаҳои гу­ногуни кишвар дар мадди аввал меистод ва масоили дигар пас аз он. Дар Қуръони маҷид низ омада­аст: “Сулҳ хайр аст аз тафриқа ва парокандагӣ”.

Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар яке аз муроҷиатномаҳои аввали солҳои Истиқлолият иброз намуда буданд: “Мо ба илму маорифу фарҳанги ҳозираамон, ки мояи ифтихори халқ бошаду мардум аз самараҳои онҳо бархӯрдор буда тавонад, сахт эҳтиёҷ дорем”. Заҳмату талошҳо ва чандин тадбирҳои муҳими пе­шанамудаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро ме­тавон барои расидан ба ваҳдати комили миллӣ, решакан наму­дани ақидаҳои бегонапарастӣ, маҳалгароӣ, зӯроварӣ, хусумат, пешгирии зуҳуроти номатлуб байни ҷомеа, тарғиби ҳаёти солим муҳим арзёбӣ намуд. Ӯ барои расидан ба ин мақсад рӯ ба илму маърифат оварданд. Аз 13 ба 39 адад раси­дани муассисаҳои таҳсилоти олӣ ва аз 70 ҳазор ба 170 ҳазор нафар афзудани теъдоди муҳассилини донишгоҳҳои олӣ, ки шумораи зиёди онҳоро ҷавонон ташкил медиҳанд, маҳсули тадбирҳои амалишудаи давлати муосир маҳсуб меёбад. Имрӯз на ба теъ­доди донишҷӯён дар таҳсил, бал­ки ба сифати таълим ва кадрҳои ҷавон аҳамияти махсус дода шуда истодааст, ки он барои пешрафти давлат нақши босазо дорад. Аз суханони Сарвари давлат бар­меояд, ки “ба Тоҷикистон, пеш аз ҳама, ҷавонони соҳибмаълумот, кордону ҳунарманд, мутахассиси ба талаботи замона ҷавобгӯ зару­ранд. Ба ин кор танҳо бо воситаи ҷустуҷӯҳои нави эҷодӣ, тарбиявӣ, илмӣ, ҳамчунин истифода аз таҷрибаю маҳорати омӯзгорони эҷодкор, худомӯзӣ муваффақ шу­дан мумкин аст”.

Хушбахтона, имрӯз Тоҷикис- тонро беш аз 150 давлати мутараққии ҷаҳон мешиносанд, ки Истиқлолияти давлатии киш­вари моро расман эътироф наму­да, бо он робитаҳои иқтисодӣ ва фарҳангӣ доранд. Пешвои милла­ти мо имрӯз ҳамчун рамзи саода­ту сулҳу салоҳ ва ваҳдати миллӣ, раҳнамои беамсоли фардои обо­ди миллату давлат ҷойгоҳи хос­са доранд ва қарзи ватандории мардум аст, ки дар пайравии ин фарди наҷиб амалҳоеро ба роҳ монанд, ки Тоҷикистон ба кишва­ри мутараққӣ ва пешрафтаи ҷаҳон табдил ёбад.

Фаридун ҲОДИБОЕВ, мудири шуъбаи тарбияи ДДХ ба номи Б. Ғафуров

Эзоҳи худро нависед



Рамзҳо дар расм

Рӯзнома

Назарсанҷӣ

У вас нет прав на участие в данном опросе.

Тақвим

Дш Сш Чш Пш Ҷ Ш Яш
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 1 2

Апрел 2021 c.