ҶАВОНОН
Душанбе 13 Апрел 2026 12:48
Имсол аз имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ 28 сол пур шуд. Моро ин баҳона шуд барои назарсанҷӣ миёни қишри ҷавонон бо суоли “Нақши Ваҳдати миллӣ дар ҳаёти ҷавонон”, то дониста бошем андешаҳои гуногунро ва бифаҳмем оё таъсиргузор буда ваҳдат дар ҳаёти онҳо.
Ҷовидон МАҲМАДОВ,
ҳунарманди синамо:
– Ваҳдати миллӣ яке аз муқаддасоти миллати тоҷик аст ва беҳтарин дастоварди таърихии мо ба ҳисоб меравад. Душманон ҳамеша ба фикри онанд, ки тафриқа андозанд ва сокинони кишвар бо ҳам дар зиддияту бадбинӣ бошанд. Вале ҳикмати гузаштагони мо буд, ки моро водошт, то аз як гиребон сар барорем ва дар гирди Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба ҳам оем. Ҷавонони мо, ки дар замони Истиқлол ба воя расидаву умр ба сар мебаранд, огоҳанд, ки маҳз ваҳдат боис шуда, ки дар оромӣ зиндагӣ намуда, илм омӯзем ва ояндаи худро бисозем. Аз меваи ваҳдат аст, ки ҷавонон аз гӯшаву канори кишвар дар як мизи донишҷӯӣ ба ҳам омада, дарси хештаншиносӣ аз бар мекунанд. Мо - ҷавононро зарур аст, ки ба қадри ваҳдату ҳамдилии сокинони кишварамон бирасем ва онро чун гавҳараки чашм ҳифз намоему ба насли оянда интиқол диҳем.
Раъно НАСРИДДИНОВА,
ғолиби ҷойи дуюми озмуни ҷумҳуриявии “Донишҷӯи сол-2025”:
– Ваҳдати миллӣ на танҳо пояи субот ва рушди як ҷомеа аст, балки яке аз муҳимтарин омилҳоест, ки зиндагии ҷавононро ташаккул медиҳад ва ба ояндаи онҳо равшанӣ мебахшад. Ҷавонон ҳамчун насли неруманду ояндасози миллат дар муҳити пур аз ваҳдат рушду инкишоф меёбанд. Ваҳдати миллӣ барои ҷавонон на танҳо рамзи якдиливу ҳамдигарфаҳмӣ, балки шароити мусоидест барои таҳсил, эҷод ва фаъолият.
Ваҳдати миллӣ ба ҷавонон имкон дод, ки дар фазои сулҳ ба омӯзиши илм, касбомӯзӣ, иштирок дар корҳои созандагӣ ва рушди ҷомеа машғул шаванд. Ин муҳит ҷавононро ба амалҳои нек, ташаббусҳои навоварона ва саҳмгузорӣ дар рушди устувори кишвар ҳидоят мекунад. Дар замони истиқлол бо ташаббуси Пешвои миллат ва Ҳукумати ҷумҳурӣ барои дастгирии ҷавонон барномаҳои давлатӣ, стипендияҳо, мусобиқаҳо, озмунҳо ва имкониятҳои байналмилалӣ фароҳам оварда шудаанд. Ҳамаи ин маҳсули ваҳдат ва суботи миллӣ мебошанд.
Хулоса, ваҳдати миллӣ барои ҷавонон на танҳо заминаи зиндагии осоишта аст, балки платформаи устуворе мебошад барои ташаккули шахсият, амалӣ шудани ормонҳо ва бунёди ҷомеаи мутараққӣ. Аз ин рӯ, пос доштани ваҳдат - пос доштани ояндаи хеш аст.
Муҳаммад ХОЛИҚОВ,
ихтироъкори ҷавон:
– Ваҳдати миллӣ ба пешрафти ҷомеа, суботи сиёсӣ ва рушди иқтисодиву иҷтимоии кишвар асос гузошт. Дар ин раванд, нақши ҷавонон ниҳоят калон ва назаррас мебошад.
Ҷавонон ҳамчун неруи созандаи ҷомеа бояд дар ҳифзу таҳкими Ваҳдати миллӣ саҳми босазо гузоранд. Онҳо на танҳо ояндаи миллат, балки ҳимоятгар ва нигаҳбони арзишҳои миллӣ, забон, фарҳанг ва таърих низ мебошанд. Агар ҷавонон дар руҳияи ватандӯстӣ, худшиносӣ ва эҳтиром ба фарҳангу анъанаҳои миллӣ тарбия ёбанд, бешак метавонанд пояҳои Ваҳдати миллиро мустаҳкам намоянд.
Илова бар ин, Ваҳдати миллӣ барои ҷавонон шароити мусоид фароҳам овард, то ки онҳо дар фазои осоишта таҳсил намоянд, дониш андӯзанд ва дар рушди соҳаҳои гуногуни ҳаёти кишвар фаъолона иштирок кунанд. Танҳо дар шароити сулҳ ва якдилӣ ҷавонон метавонанд қобилияту истеъдоди худро ба таври комил нишон диҳанд.
Ҳамин тавр, Ваҳдати миллӣ барои ҷавонон на танҳо воситаи амнияти иҷтимоӣ, балки заминаи асосии рушду такомули шахсӣ ва касбии онҳо мебошад. Ҳар як ҷавон бояд шукргузори сулҳу субот ва ваҳдат бошад ва барои пойдории он кӯшиш намояд.
Малика ҲАСАНОВА,
ғолиби шоҳҷоизаи озмуни ҷумҳуриявии “Фурӯғ...” дар соли 2024:
– Мо, ҷавонон гулҳои боғи ин миллатем. Маълум аст, ки бе реша гул хушк мешавад. Ваҳдати миллӣ барои мо мисли реша аст - ноаён, вале муҳиму пойдор. Он моро бо ҳам мепайвандад.
Ман ҳар субҳ бо умеди нав чашм мекушоям. Оромӣ, осоиш ва ҳавои мусаффои кишварро ҳис мекунаму нафас мегирам. Аммо баъзан фикр мекунам: агар Ваҳдати миллӣ намебуд, ин ҳама аз куҷо мебуд?
Дар шароити кунунӣ, ки мо соҳиби ваҳдату ягонагӣ ва сулҳу субот ҳастем, имконият фароҳам шудааст, ки озодона андешаҳои худро баён кунем, фаъол бошем ва орзуҳои худро амалӣ намоем. Мо дарк мекунем, ки дар фазои сулҳ метавонем ба қуллаҳои баланди илм, фарҳанг ва касбу ҳунар бирасем.
Ба назарам, ваҳдат танҳо сулҳ нест. Ваҳдат - эҳтиром ба андешаи дигарон аст. Мо насли баъд аз ҷангем. Ҷангро надидаем, вале таърихи талхи онро медонем. Аз ҳамин сабаб, мо бояд сулҳро нигоҳ дорем. На бо сухан, балки бо амал. Агар ман ростқавлона таҳсил кунам, агар ба ватан хизмат кунам, агар ба дигарон дасти мадад дароз кунам - ҳамчун як ҷавони ояндасоз дар таҳкими ваҳдат саҳм мегузорам.
Кароматулло АҲТАМОВ,
рассоми ҷавон:
– Ваҳдати миллӣ на танҳо дар ҳаёти ҷавонон, балки дар ҳаёти тамоми хурду калони кишвар нақши арзанда дорад. Ба мисоли ин ҳама навсозӣ, ободӣ ва ҳамдиливу аз як гиребон сар баровардани тоҷикон, ки имрӯз дар дунё муаррифӣ шудаанд, нишона аз ваҳдати миллист. Мо имрӯз шоҳиди нооромиҳо дар ҷомеаи ҷаҳонӣ ҳастем, ки яке аз сабабҳои асосиаш ҷавонон мебошанд, чунки новобаста аз оне ки, ҷавонон неруи созандаанд, баъзан аз нофаҳмию зудбоварӣ сабаби нооромиву халалдор кардани ваҳдат дар ҷомеа мешаванд. Аз ин рӯ, ҷавонони моро лозим аст, ки зиракиву ҳушёриро аз даст надода, баҳри устувору пойдор мондани Ваҳдати миллӣ дар кишвар саҳмгузор бошанд.
Аз ҷиҳати дигар, ҷавонон худ низ вазифадоранд, ки дар таҳкими Ваҳдати миллӣ саҳми фаъол дошта бошанд. Бо эҳтиром ба гуногунандешӣ, фарҳангҳои мухталифи миллӣ ва забонҳои халқи кишвар, онҳо метавонанд арзишҳои ҳамдигарро шиносанд ва бар зидди тафриқаву кинапароканӣ истанд. Ваҳдати миллӣ танҳо шиор нест - он тарзи зиндагист, ки тавассути таҳаммулпазирӣ, муҳаббат ба Ватан ва масъулияти шаҳрвандӣ амалӣ мешавад.
Дар шароити ҷаҳонишавӣ ва таҳдидҳои идеологӣ, вазифаи муҳими ҷавонон ҳифзи истиқлол, арзишҳои миллӣ ва суботи ҷомеа мебошад. Онҳо бояд на танҳо худ дар фазои ваҳдат зиндагӣ кунанд, балки паёмрасони ваҳдат барои дигарон низ бошанд - ҳам дар дохил ва ҳам дар арсаи байналмилалӣ.
Муҳаммадҷон МАХМЕДОВ,
ходими хурди илмии Институти омӯзиши масъалаҳои давлатҳои Осиё ва Аврупои АМИТ:
– Ваҳдати миллӣ барои мо ҷавонон на танҳо як дастоварди миллӣ, балки имконияте мебошад, ки монанди обу ҳаво лозим аст. Мо - ҷавонони даврони истиқлол Ваҳдати миллиро бо рафторамон, бо забонамон ва одоби баланди инсонӣ бояд нишон диҳем. Мо, ҷавонони кишвар аз он ифтихор дорем, ки бо шарофати Ваҳдати миллӣ ва сулҳу оромӣ, дар кишварҳои гуногуни дунё парчами Тоҷикистонро муаррифӣ намуда, бо сари баланд ба ватан бармегардем.
Ҷавонон ҳамчун қишри бонуфуз, захираи патенсионалии давлат ва ҳифзкунандаи манфиатҳои миллию давлатӣ омили асосии таъмини рушди давлат ва ҷомеа ба ҳисоб мераванд.
Мо кулли ҷавонони Тоҷикистон ифтихор аз он дорем, ки пайравони Пешвои миллат ҳастем ва бо дастуру супоришҳо, аз ғамхории падаронаи Пешвои миллат руҳбаланд буда, барои пос доштани дастовардҳои миллӣ ва Ваҳдати миллӣ саҳмгузор бошем.
Фаррух ҲАСАНОВ,
сарояндаи ҷавон:
– Пеш аз ҳама Ваҳдати миллӣ озодӣ аст: озодӣ дар кору фаъолият ва имкони мустақилона машғул шудан ба кори мехостаи худи шахс. Ба ин хотир, он дар ҷомеа ва махсусан ҳаёти ҷавонон нақши калонро мебозад, чун мо шоҳиди ҷанги шаҳрвандие будем, ки зарари калони иқтисодиву иҷтимоӣ ба бор овард.
Хушбахтона, имрӯз мо - фарзандони даврони истиқлол ҳар фикру ҳар идея, ки ба сарамон меояд, метавонем бидуни ягон мушкилӣ амалӣ намоему дар соҳаҳои мухталиф комёб шавем. Мо ҳамеша аз дастгириҳои давлату Ҳукумати кишвар бархӯрдорем, ки мебояд ба ин хотир шукргузор буд. Ҳар як ҷавони имрӯз бояд дарк кунад, ки сулҳ ва ваҳдат осон ба даст наомадааст. Онҳо натиҷаи мубориза, сабр ва фидокории ҳазорон нафар мебошанд. Бинобар ин, мо вазифадорем, ки ин неъматро ҳифз кунем, қадр намоем ва барои таҳкими он саҳмгузор бошем.
Юсуф НЕЪМАТУЛЛОЕВ,
табиби ҷавон:
– Имрӯз мо-ҷавонон дар фазои сулҳу субот умр ба сар мебарем. Мо бояд дарк кунем, ки ин оромиву осоиш осон ба даст наомадааст. Ҳазорҳо нафар ҷони худро фидо карданд, то мо имрӯз озод ва сарбаланд зиндагӣ кунем. Ба андешаи ман, Ваҳдати миллӣ мисли шамъест, ки дар зулмот роҳи ҳаётро равшан мекунад. Агар ин шамъро бо меҳр ва бо эҳтиёт нигоҳ дорем, ҳамеша дар нуру рушноӣ зиндагӣ хоҳем кард.
Ҷавонон неруи созандаанд. Онҳо на танҳо ояндаи миллат, балки кафили ваҳдат, амният ва пешрафти кишвар мебошанд. Мо бояд донем, ки ваҳдат танҳо шиор нест - он тарзи зиндагии мост.
Мо-ҷавонон, вазифадорем, ки ҳамеша ваҳдатро пос дорем ва дар таҳкими он саҳмгузор бошем. Зеро ваҳдат ҳаст, ки мо ҳастем.
Рухшона УЛФАТОВА,
ҳунарманди театр:
– Ваҳдат ин як пояи устувори ҳар як миллату давлат мебошад. Амониву осоиштагӣ ҳама аз ваҳдат ва ягонагӣ сарчашма мегирад. Мо-ҷавонон шукрона аз сулҳу ваҳдати миллӣ менамоем, ки дар замони тинҷу осоишта зиндагӣ дорем ва барои пешбурди ҳаёт ва таъмини талаботҳои худ дар риштаҳои мухталиф кору фаъолият мекунем. Ваҳдат ин ба ҳам овардан ва ба ҳам
пайвастани ҷавонон ва дар бари ҳам барои пешрафту шукуфоии ватани азизамон кӯшидан аст. Мо ҳама дида истодаем, дар 28 соле, ки Тоҷикистони азиз ба ваҳдати комил даст ёфт, комёбиҳои ҷавонони ватан дар соҳаҳои гуногун бештар ба назар мерасад, бахусус дар соҳаи варзиш ва фарҳанг. Мо, ҷавонон ҳамеша аз Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон сипосгузорем, ки бо шарофати ин шахси шариф мо ба Ваҳдати миллӣ расидем. Маҳз ҳамин сулҳу ваҳдат дар сарзаминамон аст, ки мо - ҷавонон ба ҳадафҳову орзуҳои дар зиндагӣ доштаамон расида истодаем ва кӯшиш менамоем, ки баҳри устувории он пайваста талош намоем.
Бузургмеҳри ҲАКИМ,
шоири ҷавон:
– Бисёр хушбахтам, ки шоҳиди ҷанги шаҳрвандӣ дар кишвар набудам ва монанди ҷавонони он давра азобу гуруснагӣ накашидам. Давраи ҷавониам ба замоне рост омад, ки аллакай мамлакат дар ҳоли обод шудану зиндагии мардум рӯ ба беҳбудӣ овардан буд. Аҳволи мардумро дар он шабу рӯз дарк карда наметавонам. Он ҷанг сабаби марги одамони зиёд шуд ва рушди мамлакатро барои чанд солаҳо ба ақиб бурд. Инчунин, имрӯз дида истодаем, ки чӣ гуна байни давлатҳо ҷанг идома дораду боиси нотинҷии аҳолии мардумони сайёра гаштаанд. Ба назарам ҷанги шаҳрвандӣ низ камтар аз ҷангҳои байналмилалӣ нест. Ҳатто бадтар аст. Аз ин рӯ, Ваҳдати миллӣ ба ҷавонон бисёр чизҳои боарзиш монанди сулҳу субот, оромӣ ва шароитҳои хуб баҳри пешрафти соҳаҳои гуногунро ба армуғон овард, ки мебояд онро гиромӣ дошт.
Он рӯзҳои душвор ба мо марди қавӣ ва ватандӯст - муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро ҳадя намуд, ки тавонист дар муддати кӯтоҳ кишварро ободу зебо гардонад. Ман ҷавони даврони Истиқлол ҳастам, гуфта метавонам, ки ваҳдат дар ҳаёти мо - ҷавонон нақши муҳим дорад, зеро ба воситаи он мо дар ҳамаи соҳаҳо фаъолияту рушд карда метавонем ва идеяву орзуҳои худро ба осонӣ амалӣ менамоем.
Вазъи имрӯзи ҷаҳонӣ аз ҳар кадоми мо талаб мекунад, ки дар ҳифзи истиқлолу Ваҳдати миллӣ беш аз пеш масъул бошем. Агар офтоб набошад, сайёраҳои ин система ба нобудӣ мерасанд. Яъне, замину осмон ҳама назму низоме дорад. Мо низ бояд даври як офтоб ҷамъ бошем ва ваҳдати ҳамдигариро, ки кафили ояндаи дурахшон аст, эҳтиёт кунем.
Раҷабалӣ ИБРОНӢ,
блогнависи ҷавон:
– Бояд гуфт, ки бо шарофати Ваҳдати миллӣ дар кишвар ҳамдилию ҳамдигарфаҳмӣ ва тинҷиву осоиштагӣ ҳукумфармост. Мамлакати мо рӯз ба рӯз ободу тараққӣ ёфта, ба дастовардҳои назаррас даст ёфта истодааст. Ваҳдати миллӣ дар пешрафти ҳаёти ҷавонон нақши бориз дорад, зеро имкониятҳои беҳтаринро баҳри онҳо фароҳам сохтааст. Имрӯз барои ҷавонон дар дилхоҳ касб муваффақ шудану пеш рафтан он қадар душворӣ надорад ва танҳо онҳоро зарур аст, ки аз ин имконот ба хубӣ истифода намоянду шавқу завқ дошта бошанд. Чун як ҷавоне, ки саҳифаи худро дар шабакаҳои иҷтимоӣ пеш мебараму аз роликҳои тарбиявӣ саҳифаам пур аст, аз ин ҳама тинҷиву оромии кишварам шукургузор будаву доимо ҷиҳати пойдору устувор мондани он дар талош хоҳам буд ва аз кулли ҷавонони кишвар тақозо мекунам, ки онҳо низ дар ин раванд бетараф набошанду саҳми худро дар рушду нумуи ватани азизамон гузоранд.
Бигзор ваҳдату суботи мо ҳамешагӣ бошад!
Таҳияи
Гулафшон КАРИМОВА,
Заррина ҚОСИМОВА,
“ҶТ”
Ҷовидон МАҲМАДОВ,
ҳунарманди синамо:
– Ваҳдати миллӣ яке аз муқаддасоти миллати тоҷик аст ва беҳтарин дастоварди таърихии мо ба ҳисоб меравад. Душманон ҳамеша ба фикри онанд, ки тафриқа андозанд ва сокинони кишвар бо ҳам дар зиддияту бадбинӣ бошанд. Вале ҳикмати гузаштагони мо буд, ки моро водошт, то аз як гиребон сар барорем ва дар гирди Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба ҳам оем. Ҷавонони мо, ки дар замони Истиқлол ба воя расидаву умр ба сар мебаранд, огоҳанд, ки маҳз ваҳдат боис шуда, ки дар оромӣ зиндагӣ намуда, илм омӯзем ва ояндаи худро бисозем. Аз меваи ваҳдат аст, ки ҷавонон аз гӯшаву канори кишвар дар як мизи донишҷӯӣ ба ҳам омада, дарси хештаншиносӣ аз бар мекунанд. Мо - ҷавононро зарур аст, ки ба қадри ваҳдату ҳамдилии сокинони кишварамон бирасем ва онро чун гавҳараки чашм ҳифз намоему ба насли оянда интиқол диҳем.
Раъно НАСРИДДИНОВА,
ғолиби ҷойи дуюми озмуни ҷумҳуриявии “Донишҷӯи сол-2025”:
– Ваҳдати миллӣ на танҳо пояи субот ва рушди як ҷомеа аст, балки яке аз муҳимтарин омилҳоест, ки зиндагии ҷавононро ташаккул медиҳад ва ба ояндаи онҳо равшанӣ мебахшад. Ҷавонон ҳамчун насли неруманду ояндасози миллат дар муҳити пур аз ваҳдат рушду инкишоф меёбанд. Ваҳдати миллӣ барои ҷавонон на танҳо рамзи якдиливу ҳамдигарфаҳмӣ, балки шароити мусоидест барои таҳсил, эҷод ва фаъолият.
Ваҳдати миллӣ ба ҷавонон имкон дод, ки дар фазои сулҳ ба омӯзиши илм, касбомӯзӣ, иштирок дар корҳои созандагӣ ва рушди ҷомеа машғул шаванд. Ин муҳит ҷавононро ба амалҳои нек, ташаббусҳои навоварона ва саҳмгузорӣ дар рушди устувори кишвар ҳидоят мекунад. Дар замони истиқлол бо ташаббуси Пешвои миллат ва Ҳукумати ҷумҳурӣ барои дастгирии ҷавонон барномаҳои давлатӣ, стипендияҳо, мусобиқаҳо, озмунҳо ва имкониятҳои байналмилалӣ фароҳам оварда шудаанд. Ҳамаи ин маҳсули ваҳдат ва суботи миллӣ мебошанд.
Хулоса, ваҳдати миллӣ барои ҷавонон на танҳо заминаи зиндагии осоишта аст, балки платформаи устуворе мебошад барои ташаккули шахсият, амалӣ шудани ормонҳо ва бунёди ҷомеаи мутараққӣ. Аз ин рӯ, пос доштани ваҳдат - пос доштани ояндаи хеш аст.
Муҳаммад ХОЛИҚОВ,
ихтироъкори ҷавон:
– Ваҳдати миллӣ ба пешрафти ҷомеа, суботи сиёсӣ ва рушди иқтисодиву иҷтимоии кишвар асос гузошт. Дар ин раванд, нақши ҷавонон ниҳоят калон ва назаррас мебошад.
Ҷавонон ҳамчун неруи созандаи ҷомеа бояд дар ҳифзу таҳкими Ваҳдати миллӣ саҳми босазо гузоранд. Онҳо на танҳо ояндаи миллат, балки ҳимоятгар ва нигаҳбони арзишҳои миллӣ, забон, фарҳанг ва таърих низ мебошанд. Агар ҷавонон дар руҳияи ватандӯстӣ, худшиносӣ ва эҳтиром ба фарҳангу анъанаҳои миллӣ тарбия ёбанд, бешак метавонанд пояҳои Ваҳдати миллиро мустаҳкам намоянд.
Илова бар ин, Ваҳдати миллӣ барои ҷавонон шароити мусоид фароҳам овард, то ки онҳо дар фазои осоишта таҳсил намоянд, дониш андӯзанд ва дар рушди соҳаҳои гуногуни ҳаёти кишвар фаъолона иштирок кунанд. Танҳо дар шароити сулҳ ва якдилӣ ҷавонон метавонанд қобилияту истеъдоди худро ба таври комил нишон диҳанд.
Ҳамин тавр, Ваҳдати миллӣ барои ҷавонон на танҳо воситаи амнияти иҷтимоӣ, балки заминаи асосии рушду такомули шахсӣ ва касбии онҳо мебошад. Ҳар як ҷавон бояд шукргузори сулҳу субот ва ваҳдат бошад ва барои пойдории он кӯшиш намояд.
Малика ҲАСАНОВА,
ғолиби шоҳҷоизаи озмуни ҷумҳуриявии “Фурӯғ...” дар соли 2024:
– Мо, ҷавонон гулҳои боғи ин миллатем. Маълум аст, ки бе реша гул хушк мешавад. Ваҳдати миллӣ барои мо мисли реша аст - ноаён, вале муҳиму пойдор. Он моро бо ҳам мепайвандад.
Ман ҳар субҳ бо умеди нав чашм мекушоям. Оромӣ, осоиш ва ҳавои мусаффои кишварро ҳис мекунаму нафас мегирам. Аммо баъзан фикр мекунам: агар Ваҳдати миллӣ намебуд, ин ҳама аз куҷо мебуд?
Дар шароити кунунӣ, ки мо соҳиби ваҳдату ягонагӣ ва сулҳу субот ҳастем, имконият фароҳам шудааст, ки озодона андешаҳои худро баён кунем, фаъол бошем ва орзуҳои худро амалӣ намоем. Мо дарк мекунем, ки дар фазои сулҳ метавонем ба қуллаҳои баланди илм, фарҳанг ва касбу ҳунар бирасем.
Ба назарам, ваҳдат танҳо сулҳ нест. Ваҳдат - эҳтиром ба андешаи дигарон аст. Мо насли баъд аз ҷангем. Ҷангро надидаем, вале таърихи талхи онро медонем. Аз ҳамин сабаб, мо бояд сулҳро нигоҳ дорем. На бо сухан, балки бо амал. Агар ман ростқавлона таҳсил кунам, агар ба ватан хизмат кунам, агар ба дигарон дасти мадад дароз кунам - ҳамчун як ҷавони ояндасоз дар таҳкими ваҳдат саҳм мегузорам.
Кароматулло АҲТАМОВ,
рассоми ҷавон:
– Ваҳдати миллӣ на танҳо дар ҳаёти ҷавонон, балки дар ҳаёти тамоми хурду калони кишвар нақши арзанда дорад. Ба мисоли ин ҳама навсозӣ, ободӣ ва ҳамдиливу аз як гиребон сар баровардани тоҷикон, ки имрӯз дар дунё муаррифӣ шудаанд, нишона аз ваҳдати миллист. Мо имрӯз шоҳиди нооромиҳо дар ҷомеаи ҷаҳонӣ ҳастем, ки яке аз сабабҳои асосиаш ҷавонон мебошанд, чунки новобаста аз оне ки, ҷавонон неруи созандаанд, баъзан аз нофаҳмию зудбоварӣ сабаби нооромиву халалдор кардани ваҳдат дар ҷомеа мешаванд. Аз ин рӯ, ҷавонони моро лозим аст, ки зиракиву ҳушёриро аз даст надода, баҳри устувору пойдор мондани Ваҳдати миллӣ дар кишвар саҳмгузор бошанд.
Аз ҷиҳати дигар, ҷавонон худ низ вазифадоранд, ки дар таҳкими Ваҳдати миллӣ саҳми фаъол дошта бошанд. Бо эҳтиром ба гуногунандешӣ, фарҳангҳои мухталифи миллӣ ва забонҳои халқи кишвар, онҳо метавонанд арзишҳои ҳамдигарро шиносанд ва бар зидди тафриқаву кинапароканӣ истанд. Ваҳдати миллӣ танҳо шиор нест - он тарзи зиндагист, ки тавассути таҳаммулпазирӣ, муҳаббат ба Ватан ва масъулияти шаҳрвандӣ амалӣ мешавад.
Дар шароити ҷаҳонишавӣ ва таҳдидҳои идеологӣ, вазифаи муҳими ҷавонон ҳифзи истиқлол, арзишҳои миллӣ ва суботи ҷомеа мебошад. Онҳо бояд на танҳо худ дар фазои ваҳдат зиндагӣ кунанд, балки паёмрасони ваҳдат барои дигарон низ бошанд - ҳам дар дохил ва ҳам дар арсаи байналмилалӣ.
Муҳаммадҷон МАХМЕДОВ,
ходими хурди илмии Институти омӯзиши масъалаҳои давлатҳои Осиё ва Аврупои АМИТ:
– Ваҳдати миллӣ барои мо ҷавонон на танҳо як дастоварди миллӣ, балки имконияте мебошад, ки монанди обу ҳаво лозим аст. Мо - ҷавонони даврони истиқлол Ваҳдати миллиро бо рафторамон, бо забонамон ва одоби баланди инсонӣ бояд нишон диҳем. Мо, ҷавонони кишвар аз он ифтихор дорем, ки бо шарофати Ваҳдати миллӣ ва сулҳу оромӣ, дар кишварҳои гуногуни дунё парчами Тоҷикистонро муаррифӣ намуда, бо сари баланд ба ватан бармегардем.
Ҷавонон ҳамчун қишри бонуфуз, захираи патенсионалии давлат ва ҳифзкунандаи манфиатҳои миллию давлатӣ омили асосии таъмини рушди давлат ва ҷомеа ба ҳисоб мераванд.
Мо кулли ҷавонони Тоҷикистон ифтихор аз он дорем, ки пайравони Пешвои миллат ҳастем ва бо дастуру супоришҳо, аз ғамхории падаронаи Пешвои миллат руҳбаланд буда, барои пос доштани дастовардҳои миллӣ ва Ваҳдати миллӣ саҳмгузор бошем.
Фаррух ҲАСАНОВ,
сарояндаи ҷавон:
– Пеш аз ҳама Ваҳдати миллӣ озодӣ аст: озодӣ дар кору фаъолият ва имкони мустақилона машғул шудан ба кори мехостаи худи шахс. Ба ин хотир, он дар ҷомеа ва махсусан ҳаёти ҷавонон нақши калонро мебозад, чун мо шоҳиди ҷанги шаҳрвандие будем, ки зарари калони иқтисодиву иҷтимоӣ ба бор овард.
Хушбахтона, имрӯз мо - фарзандони даврони истиқлол ҳар фикру ҳар идея, ки ба сарамон меояд, метавонем бидуни ягон мушкилӣ амалӣ намоему дар соҳаҳои мухталиф комёб шавем. Мо ҳамеша аз дастгириҳои давлату Ҳукумати кишвар бархӯрдорем, ки мебояд ба ин хотир шукргузор буд. Ҳар як ҷавони имрӯз бояд дарк кунад, ки сулҳ ва ваҳдат осон ба даст наомадааст. Онҳо натиҷаи мубориза, сабр ва фидокории ҳазорон нафар мебошанд. Бинобар ин, мо вазифадорем, ки ин неъматро ҳифз кунем, қадр намоем ва барои таҳкими он саҳмгузор бошем.
Юсуф НЕЪМАТУЛЛОЕВ,
табиби ҷавон:
– Имрӯз мо-ҷавонон дар фазои сулҳу субот умр ба сар мебарем. Мо бояд дарк кунем, ки ин оромиву осоиш осон ба даст наомадааст. Ҳазорҳо нафар ҷони худро фидо карданд, то мо имрӯз озод ва сарбаланд зиндагӣ кунем. Ба андешаи ман, Ваҳдати миллӣ мисли шамъест, ки дар зулмот роҳи ҳаётро равшан мекунад. Агар ин шамъро бо меҳр ва бо эҳтиёт нигоҳ дорем, ҳамеша дар нуру рушноӣ зиндагӣ хоҳем кард.
Ҷавонон неруи созандаанд. Онҳо на танҳо ояндаи миллат, балки кафили ваҳдат, амният ва пешрафти кишвар мебошанд. Мо бояд донем, ки ваҳдат танҳо шиор нест - он тарзи зиндагии мост.
Мо-ҷавонон, вазифадорем, ки ҳамеша ваҳдатро пос дорем ва дар таҳкими он саҳмгузор бошем. Зеро ваҳдат ҳаст, ки мо ҳастем.
Рухшона УЛФАТОВА,
ҳунарманди театр:
– Ваҳдат ин як пояи устувори ҳар як миллату давлат мебошад. Амониву осоиштагӣ ҳама аз ваҳдат ва ягонагӣ сарчашма мегирад. Мо-ҷавонон шукрона аз сулҳу ваҳдати миллӣ менамоем, ки дар замони тинҷу осоишта зиндагӣ дорем ва барои пешбурди ҳаёт ва таъмини талаботҳои худ дар риштаҳои мухталиф кору фаъолият мекунем. Ваҳдат ин ба ҳам овардан ва ба ҳам
пайвастани ҷавонон ва дар бари ҳам барои пешрафту шукуфоии ватани азизамон кӯшидан аст. Мо ҳама дида истодаем, дар 28 соле, ки Тоҷикистони азиз ба ваҳдати комил даст ёфт, комёбиҳои ҷавонони ватан дар соҳаҳои гуногун бештар ба назар мерасад, бахусус дар соҳаи варзиш ва фарҳанг. Мо, ҷавонон ҳамеша аз Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон сипосгузорем, ки бо шарофати ин шахси шариф мо ба Ваҳдати миллӣ расидем. Маҳз ҳамин сулҳу ваҳдат дар сарзаминамон аст, ки мо - ҷавонон ба ҳадафҳову орзуҳои дар зиндагӣ доштаамон расида истодаем ва кӯшиш менамоем, ки баҳри устувории он пайваста талош намоем.
Бузургмеҳри ҲАКИМ,
шоири ҷавон:
– Бисёр хушбахтам, ки шоҳиди ҷанги шаҳрвандӣ дар кишвар набудам ва монанди ҷавонони он давра азобу гуруснагӣ накашидам. Давраи ҷавониам ба замоне рост омад, ки аллакай мамлакат дар ҳоли обод шудану зиндагии мардум рӯ ба беҳбудӣ овардан буд. Аҳволи мардумро дар он шабу рӯз дарк карда наметавонам. Он ҷанг сабаби марги одамони зиёд шуд ва рушди мамлакатро барои чанд солаҳо ба ақиб бурд. Инчунин, имрӯз дида истодаем, ки чӣ гуна байни давлатҳо ҷанг идома дораду боиси нотинҷии аҳолии мардумони сайёра гаштаанд. Ба назарам ҷанги шаҳрвандӣ низ камтар аз ҷангҳои байналмилалӣ нест. Ҳатто бадтар аст. Аз ин рӯ, Ваҳдати миллӣ ба ҷавонон бисёр чизҳои боарзиш монанди сулҳу субот, оромӣ ва шароитҳои хуб баҳри пешрафти соҳаҳои гуногунро ба армуғон овард, ки мебояд онро гиромӣ дошт.
Он рӯзҳои душвор ба мо марди қавӣ ва ватандӯст - муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро ҳадя намуд, ки тавонист дар муддати кӯтоҳ кишварро ободу зебо гардонад. Ман ҷавони даврони Истиқлол ҳастам, гуфта метавонам, ки ваҳдат дар ҳаёти мо - ҷавонон нақши муҳим дорад, зеро ба воситаи он мо дар ҳамаи соҳаҳо фаъолияту рушд карда метавонем ва идеяву орзуҳои худро ба осонӣ амалӣ менамоем.
Вазъи имрӯзи ҷаҳонӣ аз ҳар кадоми мо талаб мекунад, ки дар ҳифзи истиқлолу Ваҳдати миллӣ беш аз пеш масъул бошем. Агар офтоб набошад, сайёраҳои ин система ба нобудӣ мерасанд. Яъне, замину осмон ҳама назму низоме дорад. Мо низ бояд даври як офтоб ҷамъ бошем ва ваҳдати ҳамдигариро, ки кафили ояндаи дурахшон аст, эҳтиёт кунем.
Раҷабалӣ ИБРОНӢ,
блогнависи ҷавон:
– Бояд гуфт, ки бо шарофати Ваҳдати миллӣ дар кишвар ҳамдилию ҳамдигарфаҳмӣ ва тинҷиву осоиштагӣ ҳукумфармост. Мамлакати мо рӯз ба рӯз ободу тараққӣ ёфта, ба дастовардҳои назаррас даст ёфта истодааст. Ваҳдати миллӣ дар пешрафти ҳаёти ҷавонон нақши бориз дорад, зеро имкониятҳои беҳтаринро баҳри онҳо фароҳам сохтааст. Имрӯз барои ҷавонон дар дилхоҳ касб муваффақ шудану пеш рафтан он қадар душворӣ надорад ва танҳо онҳоро зарур аст, ки аз ин имконот ба хубӣ истифода намоянду шавқу завқ дошта бошанд. Чун як ҷавоне, ки саҳифаи худро дар шабакаҳои иҷтимоӣ пеш мебараму аз роликҳои тарбиявӣ саҳифаам пур аст, аз ин ҳама тинҷиву оромии кишварам шукургузор будаву доимо ҷиҳати пойдору устувор мондани он дар талош хоҳам буд ва аз кулли ҷавонони кишвар тақозо мекунам, ки онҳо низ дар ин раванд бетараф набошанду саҳми худро дар рушду нумуи ватани азизамон гузоранд.
Бигзор ваҳдату суботи мо ҳамешагӣ бошад!
Таҳияи
Гулафшон КАРИМОВА,
Заррина ҚОСИМОВА,
“ҶТ”
Хабарҳои дигар
Рӯзнома
Эзоҳи худро нависед