Билохира ҳайатҳои расмии Тоҷикистону Қирғизистон аз хусуси оташбас якуми майи соли равон ба ифоқа расиданд. Лек дар шабакаҳои иҷтимоӣ баҳсу мунозира, шарҳу тафсирҳои басо пуртазод ба вуҷуд омад, муддати чанд рӯзи муноқишаҳо. Муноқишаҳое, ки аз ҳар ду ҷониб чандин нафарони куштаю чандин нафари дигар захмҳои вазнин бардоштанд.

Аз рӯзҳои аввал аён буд, ки мақомоти дахлдори тарафи ҳамсоя мардуми одиро ба шӯр андохта, бо сангпартоӣ ҷониби тоҷикон, корро ба куштору сӯхтор оварда расонд. Илова бар он, ҳангоме як нафар духтури одии тоҷик бо сабукрави шахсии худ мехост захмбардоштагонро ба беморхона расонад, аз ҷониби тирандозони қирғизи мусаллаҳ бо яроқи мерганӣ нақлиёти ӯро ҳадафи оташ қарор дод. Ҳамаи ин шаҳодат аз он аст, ки ҳамсояҳо ба чунин низоъ омода буданд.

Мақомоти Қирғизистон аз васоити ахбори омма хеле “пурсамар” истифода бурда, тарафи Тоҷикистонро чунон мавриди туҳмату мазаммат қарор дод, ки қаҳру ғазаб ва хашми мардуми тоҷик, хусусан ҷавононро ба вуҷуд овард.

Ҳамчунин, рӯзноманигорон, намояндагони ВАО - и кишварҳои гуногуни оламро ба вилояти Бодканд роҳнамоӣ карданд. То хисороти расидаро бо чашми сар бинанд ва “иттилооти ҳақиқӣ” - ро ба самъи оламиён расонанд. Ба қавли мардум, “дузди зӯр” соҳиби говро бастан мехоҳад.

ВАО - и қирғиз бошад, маҳз дар ин шабу рӯзҳо басо “фаъол” гашта, тарафи Тоҷикистонро то ҷое, ки тавонист айбдор ва сиёҳ кард.

Маҳз чунин туҳмату буҳтон ва баёни яктарафаи раванди воқеот боис гардид, бисёре аз ҷавонони тоҷик, аз ҳар манотиқи кишвар либоси низомӣ ба бар карда, ҷониби Ворух роҳ гирифтанд. Баҳри ҳимояи марзу буми хеш. Амали ватандӯстонаи ҷавонони шуҷои тоҷик мисраъҳои ҷовиданаи шоири тавоно Абулқосим Фирдавсиро ба ёд меорад, ки гуфтааст:

Ҳама тан ба тан сар ба куштан диҳем,
Аз он беҳ, ки кишвар ба душман диҳем.


Т. ДАВЛАТ, “ҶТ”