- Вобаста ба вазъият ҳар ду ҳам хуб аст. Вале, соҳибтаҳсил будан беҳтар. Келини таҳсилдида ба манфиати оила аст. Саводнок будани модар, кафолати ба воя    расидани фарзандони бомаърифат ва соҳибилм мебошад.

 
  Аз шаби ғафлат бипарҳез, эй азизи ҷону дил,
  Огаҳӣ рӯз аст охир, ғофилӣ ҳукми шаб аст.
  Илму дониш медиҳад дилро бақои иқтидор,
  Пойдевори бинои маърифат аз мактаб аст.

Ғараз ин аст, ки таҳсил кардан, илму дониш андӯхтан барои ҳар касе, хоҳ мард аст ва хоҳ зан, воҷиб аст. Шахси бедониш монанди кӯру кар аст, ки дар арсаи зиндагӣ дар мемонад, зеро аз ноогоҳӣ на мешунавад ва на мебинад. Фазилати илму дониш ва маърифати олам хеле баланд аст, хоса барои модарон, ки онҳо нахустомӯзгори фарзандон ҳастанд.

- Албатта, келини ҳунарманд. Маълумоти олиро ҳар каси хоҳишманд гирифта метавонад. Аммо на ҳар духтар боҳунар аст. Ҳунар барои зан шарти асосии пешбурди зиндагист. Ҳунари зан пухтупаз, тозаву озодагист. Зани ҳунарманд, бешак фарзандони ботарбияву солеҳ ба воя мерасонад. Бахусус барои ман, ки танҳо як писар дорам, ҳатман келини ҳунарманд лозим. Зеро ҳам кору бори рӯзгор, ҳам хизмат ба хушдоману шавҳар вазифаи бузургест. Мехоҳам, ки ҳар субҳ фарзандам ва ман чун ба кор меравем, келин барои мо наҳорӣ тайёр карда, гусел намояд. Чун аз кор ба хона бармегардем, хона тозаву озода ва хӯроки шом тайёр бошад. Намехоҳам, ки субҳ ҳамакаса ба кор равему бегоҳ мондаву шалпар шуда, боз назди пилтаи ошхона рост истам... Келини маълумоти олидор бояд дар ягон сохтор кор кунад. Аммо ҳам кору ҳам рӯзгорро пеш бурдан хеле душвор аст. Барои ҳамин, миёни зану шавҳар бисёр вақт нофаҳмӣ рӯй медиҳад.

Бо ин суханҳоям гуфтанӣ нестам, ки духтарони маълумоти олидорро келин накунед. Албатта касоне, ки якчанд писар доранд, метавонанд ҳатман духтари маълумоти олидорро келин кунанд. Бояд ҳар модар пеш аз оиладор намудани духтараш ба ӯ пеш аз ҳама ҳунар ва одоби рӯзгордориро омӯзад.

Гулбаҳор Раҳмонова, "ҶТ"