ҶОМЕА
Панҷшанбе 14 Май 2026 11:10
Ё кӯдаконро аз чӣ бояд муҳофизат кард?
Ҳамасола санаи 1 июн ҳамчун Рӯзи байналмилалии муҳофизати кӯдакон таҷлил мешавад. Ин ид воқеан моро водор месозад, то бори дигар ба масъулияти худ биафзоем ва сари мушкилоти кӯдаконамон биандешем. Бори дигар аз худ суол кунем, ки то куҷо тавонистаем барои фарзанди худ падар ё модари хубе бошем, то куҷо тавонистаем ӯро аз таъсири ҳар гуна баду бало, офату хато эмин нигоҳ дорем, то куҷо тавонистаем барояш интихоби роҳи росту амали судманд-ро нишон дода бошем, то куҷо тавонистаем муҳити мусоиде барои рушди муназзами шахсият ва солимии ҷисмониаш фароҳам оварем, то куҷо тавонистаем...
Дар ин рӯз мо бори дигар ба ёд меорем моҳияти онро, ки ҳуқуқҳои кӯдаки мо, новобаста аз қавму нажод, синну сол, ҷинсият ва ё мансубияти динию мазҳабӣ, ҳифз мешавад. Дар радифи ин ҳама набояд фориғу қаноатманд буд аз он, ки дар ҳаёти кӯдакони мо мушкиле вуҷуд надораду ба онҳо ҳеҷ гуна хавфу хатаре таҳдид намекунад. Оре, рӯзгори кӯдакон низ мушкилҳо дорад, ки набояд сарфи назари мо, калонсолон шаванд.
Рӯзи байналмилалии муҳо-физати кӯдакон аз соли 1950 инҷониб дар беш аз 60 кишвари дунё бо шукуҳи хосса таҷлил мешавад. Ин ид як навъ хусусияти фардӣ низ дорад, чун ҳар кадоми мо ба ҳар навъе, боре ҳам бошад, барои ҳимояи ҳуқуқҳои кӯдаки худ овоз баланд кардаем, ӯро аз афтидану шикастану ҷароҳат бардоштану маъсияту ноадолатӣ муҳофиҳат кардаем. Ҳамаи мо зиёд саъй мекунем, то барои хушбахтии фарзандамон ҳар коре, ки аз дастамон бармеояд, анҷом диҳем, саъй мекунем, то дар таълиму тарбия ва рушди зеҳнию ҷисмонии кӯдаки худ ба таъхир ё тардид роҳ надиҳем.
Аммо баъзан ин саъю кӯшишҳо аз меъёр зиёд мешаваду мо “химчаро аз ҳад зиёд қат мекунем” ва дар натиҷа тарбия табдил ба муҷозот мешавад, ки он замон аллакай волидон ниёзманд мешаванд ба тарбияту муҳофизат. Воқеан, набояд фаромӯш кард, ки 1 июн ҳамчунин рӯзи байналмилалии волидон низ ҳаст ва метавон гуфт, ин ду ид дар як рӯз ҷашн гирифта мешавад.
КӮДАКОНРО БОЯД МУҲОФИЗАТ КАРД!
Бешак, инро ҳамагон медонем, чун онҳо қишри осебпазири ҷомеа буда, дар ҳама давру замон ниёз ба муҳофизату дастгирӣ доранд, чун онҳо ояндаи давлату миллат ва меросбарони волидонанд. Вале боре аз худ суол кардаем, ки онҳоро чӣ гуна, аз чӣ ва ё аз кӣ бояд муҳофизат намоем? Ба ин суол ҷавобҳо мухталифанд.
Одил Шарифов, собиқадори меҳнат мегӯяд кӯдаконро қабл аз ҳама аз таъсири хатарҳои интернет муҳофизат бояд кард. Чун ин шабакаи ҷаҳонӣ муносибати миёни волидону фарзандро аз аслу бунёд тағйир додааст.
- Пешрафти илму техника ва ҷаҳонишавӣ барои аҳли ҷомеа хатари азимеро пеш овард. Интернет ва вобастагии интернетӣ. Солҳои пеш кӯдакон озодона дар кӯчаву хиёбонҳо гаштугузор мекарданд, бо ҳамсолон муоширати солиму озод доштанд ва ҳама аъмоли онҳо пеши назари омма намоён буд. Ҳоло бошад, онҳо дар олами дигаре зиндагӣ мекунанд, ки на волидон ба он дастрасӣ доранду на омӯзгорон. Аз як тараф ин барои рушди кӯдак мусоидат менамояд, чун ҷаҳони маънавиаш бой мегардад, донишҳояш то андозае зиёд мешавад, аммо аз тарафи дигар дар иҳотаи хатарҳои зиёде қарор мегирад, ки ба атрофиён аён нестанд. Волидон беташвишанд аз он, ки писар ё духтари онҳо таҳсил мекунад, оворагардӣ намекунад, бо ҳар гуна афроди номувофиқ ҳамнишин нест, сигор намекашад, оромона, соатҳо паси мизи компютер ё телефон мешинад. Сипас ногаҳон ба ҷинояте даст мезанад, - иброз дошт О. Шарифов.
Ба андешаи Фарзона Азимзода, модари ҷавон аз шаҳри Душанбе кӯдакони имрӯзаро бештар бояд аз ҳамроҳӣ кардан бо одамони комилан ноошно ҳифз кард. Ин ҳамсуҳбати мо кӯча ва таъсири ашхоси ношиносро хатарноктар аз интернет меҳисобад.
- Телефону интернет дигар ба ҷузъи ҷудонопазири ҷомеаи мо табдил ёфтаанду хоҳем нахоҳем, кӯдакони мо аз он дур буда наметавонанд, - изҳор дошт Фарзона. - Аммо хатари аз сӯйи шахсони номаълум рабудани онҳо ҳамоно боқист. Шояд имрӯзҳо баъзе аз волидон ба хотири бо телефон зиёд машғул нашудан, кӯдакони худро ба кӯча мебароранд, ки чандин соатҳо аз назорат дур мемонанд. Аммо намеандешанд, ки ин ҳам бидуни хатар буда наметавонад. Ба назари ман истифодаи технологияи имрӯзаро набояд барои кӯдаконамон маҳдуд созем. Бо риояи меъёри муайянамудаамон ба онҳо иҷоза диҳем, ки аз ин имкониятҳои навин манфиатбахш истифода намоянд. Дар акси ҳол маҷбур мешаванд, барои ба даст оварданашон аз ҳар роҳе истифода баранд.
ҲАР ЯК КӮДАК БОЯД ДОНАД, КИ...
Ҳар давру замон мушкилоти худро дорост. Замони ҷавонии ҳамсуҳбати дигари мо Солеҳ Наимов ба низоъҳои солҳои 90-уми асри гузашта рост меомад, ки вазъияти кишвар хеле мураккабу печида буд. Ӯ мегӯяд: “Дар ҳама давру замон, новобаста аз вазъи сиёсию иқтисодӣ, мо масъулем, ки муҳофизи кӯдакон бошем. Ман Рӯзи байналмилалии муҳофизати кӯдаконро хеле дӯст медорам, чунки зиндагиамро бе кӯдакон тасаввур карда наметавонам. Ҳар як кӯдак бояд донад, ки зери муҳофизати волидону аҳли ҷомеа қарор дорад, чун танҳо гомҳои нахустини худро ба пайроҳаи ҳаёт, ба масири шинохти зиндагӣ мегузорад, ҷаҳон ва ҷаҳониёнро мешиносад ва набояд хавфе, хатаре ноҷурие, монеае таҳдидаш кунад. Мисли кӯдакони хурдсол насли наврасу ҷавон низ ҳамеша ниёз ба муҳофизату парасторӣ доранд ва мо, калонсолонро мебояд, тамоми неруи худро баҳри он равона созем, то онҳо бадбахтию нокомӣ ва ғаму ғуссаро таҷриба накунанд. Баъзан волидон низ ба кумак ва ҳимоят ниёз пайдо мекунанд ва моро низ мебояд ҳамарӯза волидони хубу намунавӣ ва такягоҳи боэътимод буданро омӯзем”.
Ба таъкиди Бибиоиша Набие-ва, беҳтарин роҳи муҳофизати кӯдакон вақти бештарро бо онҳо сипарӣ намудан аст.
- Арзишмандтарин чизе, ки мо ба фарзандамон бахшида метавонем, ин вақт ё лаҳзаҳоест, ки мо ҳамроҳашон сипарӣ мекунем, - мегӯяд Бибиоиша. - Ҳар як падару модар меъёрҳои муайяни машғул шудан бо фарзандони худро дорад. Бигзор он 15 ё 20 дақиқа дар як рӯз бошад, аммо танҳо як ба як бо кӯдак, бе телефону интернет ва дигар шуғлҳо. Ман се фарзанд дорам ва ҳамеша кӯшиш мекунам, то бо ҳар кадомашон дар алоҳидагӣ вақт гузаронам.
Рӯзи муҳофизати кӯдакон як баҳонаест барои он ки ногузир будани муҳофизати онҳоро на рӯзе дар як сол, балки ҳар лаҳзаву сония ва ҳамарӯза дарк намоем.
Соҷида Камолова, омӯзгор аз ноҳияи Рашт, дар мавриди Рӯзи байналмилалии муҳофизати кӯдакон андешаҳояшро чунин баён намуд:
- Парастор будан, масъулияти падару модарӣ кори саҳл нест. Мо на танҳо ба кӯдакон ҳаёт мебахшем, балки масъули нигоҳубин, ғамхорӣ ва бегазанд тарбия ва бузург кардани онҳо низ ҳастем. Ин ҳама аз мо - волидон неруи зиёди ҷисмонию зеҳнӣ ва ҳамчунин сармоягузорию сарфакориро талаб мекунад. Кӯдакони имрӯз хеле зуд рушд меёбанд, онҳо нисбат ба кӯдакони солҳои қаблӣ боҳуштару пешгомтаранд ва мо, волидон бояд, ки мутобиқ ба рушду тавсеаи онҳо бошем, дар як масир бо онҳо қадам занем, ҳамроҳу ҳамфикру ҳамсафари содиқи онҳо бошем. Фикр мекунам, ки чанд соле пеш тарбияи кӯдакон чандон душвор набуд, чун ҳар гуна воситаҳои маҷозии таъсиррасон вуҷуд надошт ва ҳама дар як шароити ҳамсон ба воя мерасид. Ҳоло бошад, кӯдакон кӯшиш мекунанд ба ҳама тамоюлоти ҷадид, аз ҷумла техникаву технологияи муосир дастрасӣ доштаву ба ҳама чизе, ки барояшон наву ҷолиб менамояд, тақлид кунанд. Ба кӯдакони муосир хатарҳои зиёде таҳдид мекунад, ҳам дар интернет ва ҳам дар кӯча. Рӯзи муҳофизати кӯдакон моро ҳушдор медиҳад, ки масъулияти асосии худро барои бехатарӣ, солимӣ ва рушди бемайлони онҳо фаромӯш накунем. Бо ҳифзи амнияти кӯдакон ва тарбияи дурусти онҳо мо метавонем ояндаи дурахшони ин Ватанро бунёд кунем.
КӮДАКОН ЧӢ МЕГӮЯНД?
Умеда, 12-сола:
- Медонам, ки ҳар сол якуми июн дар кишварҳои ҷаҳон ва дар Тоҷикистони мо ҳам Рӯзи байналмилалии муҳофизати кӯдакон таҷлил мегардад. Ҳамаи кӯдакон дар мактабу боғчаҳо ин идро ба хушнудӣ истиқбол мегиранд ва онро бесаброна интизор мешаванд. Дар ин рӯз мо аз падару модар туҳфа ҳам мегирем. Мо - кӯдакон, ҳамеша ба навозиш ва дӯстдории падару модар ниёз дорем. Хурсанд аз онам, ки падару модарам, ҳамеша моро аз ҳама чиз муҳофизат мекунанд. Ҳатто аз ҳашаротҳои хурдтарини рӯи замин низ. Ман хеле тарсончакам. Аз пашшаву мӯрча ҳам метарсам, аммо падару модарам тарси маро бо суханҳои хубу муоширати нағз рафъ мекунанд. Вақте модарам мегӯяд: “духтарам натарс, ман намегузорам, ки касе ё чизе ба ту зарар расонад”, ман хеле нотарс шудаам. Хурсанд аз онам, ки ба дунё омадани мо хушбахтии падару модарамонро дучанд кардааст. Бигузор, ҳама падару модарон мисли падару модари ман бошанд ва тамоми кӯдакон мисли ман хурсанд ва нотарс шаванд.
Фарида, 11-сола:
- Бояд падару модарон кӯдаконро муҳофизат намоянд, яъне ба онҳо фаҳмонанд, ки набояд бо одамони бегона дар робита шуд, набояд ба мошини бегона нишаст, набояд аз дасти ҳар шахси бегона қанд ё дигар ашё бигирем в набояд бо онҳо ба ҷое равем. Ҳамчунин, волидон бояд ба кӯдакон қоидаҳои ҳаракат дар роҳ ва муносибату муошират дар ҷойҳои ҷамъиятиро омӯзонанд.
Умар, 13-сола:
- Ман дар бораи ин ид маълумот дорам ва медонам, ки дар ин рӯз волидон кӯшиш мекунанд, бо ҳар гуна туҳфаҳо ва сайругашт дар кӯчаву хиёбонҳо, боғҳои истироҳатӣ хотири кӯдакони худ-ро шод гардонанд. Масалан, падару модари мо ману хоҳарамро аз ҳама амалҳои зарарнок муҳофизат мекунанд, аз ҳама чизе, ки барои саломатиамон зарарнок аст, масалан аз зиёд хӯрдани шириниҳо ва монанди инҳо. Албатта, танҳо падару модар метавонанд муҳофизи доимии кӯдакон бошанд.
Ҳамасола санаи 1 июн ҳамчун Рӯзи байналмилалии муҳофизати кӯдакон таҷлил мешавад. Ин ид воқеан моро водор месозад, то бори дигар ба масъулияти худ биафзоем ва сари мушкилоти кӯдаконамон биандешем. Бори дигар аз худ суол кунем, ки то куҷо тавонистаем барои фарзанди худ падар ё модари хубе бошем, то куҷо тавонистаем ӯро аз таъсири ҳар гуна баду бало, офату хато эмин нигоҳ дорем, то куҷо тавонистаем барояш интихоби роҳи росту амали судманд-ро нишон дода бошем, то куҷо тавонистаем муҳити мусоиде барои рушди муназзами шахсият ва солимии ҷисмониаш фароҳам оварем, то куҷо тавонистаем...
Дар ин рӯз мо бори дигар ба ёд меорем моҳияти онро, ки ҳуқуқҳои кӯдаки мо, новобаста аз қавму нажод, синну сол, ҷинсият ва ё мансубияти динию мазҳабӣ, ҳифз мешавад. Дар радифи ин ҳама набояд фориғу қаноатманд буд аз он, ки дар ҳаёти кӯдакони мо мушкиле вуҷуд надораду ба онҳо ҳеҷ гуна хавфу хатаре таҳдид намекунад. Оре, рӯзгори кӯдакон низ мушкилҳо дорад, ки набояд сарфи назари мо, калонсолон шаванд.
Рӯзи байналмилалии муҳо-физати кӯдакон аз соли 1950 инҷониб дар беш аз 60 кишвари дунё бо шукуҳи хосса таҷлил мешавад. Ин ид як навъ хусусияти фардӣ низ дорад, чун ҳар кадоми мо ба ҳар навъе, боре ҳам бошад, барои ҳимояи ҳуқуқҳои кӯдаки худ овоз баланд кардаем, ӯро аз афтидану шикастану ҷароҳат бардоштану маъсияту ноадолатӣ муҳофиҳат кардаем. Ҳамаи мо зиёд саъй мекунем, то барои хушбахтии фарзандамон ҳар коре, ки аз дастамон бармеояд, анҷом диҳем, саъй мекунем, то дар таълиму тарбия ва рушди зеҳнию ҷисмонии кӯдаки худ ба таъхир ё тардид роҳ надиҳем.
Аммо баъзан ин саъю кӯшишҳо аз меъёр зиёд мешаваду мо “химчаро аз ҳад зиёд қат мекунем” ва дар натиҷа тарбия табдил ба муҷозот мешавад, ки он замон аллакай волидон ниёзманд мешаванд ба тарбияту муҳофизат. Воқеан, набояд фаромӯш кард, ки 1 июн ҳамчунин рӯзи байналмилалии волидон низ ҳаст ва метавон гуфт, ин ду ид дар як рӯз ҷашн гирифта мешавад.
КӮДАКОНРО БОЯД МУҲОФИЗАТ КАРД!
Бешак, инро ҳамагон медонем, чун онҳо қишри осебпазири ҷомеа буда, дар ҳама давру замон ниёз ба муҳофизату дастгирӣ доранд, чун онҳо ояндаи давлату миллат ва меросбарони волидонанд. Вале боре аз худ суол кардаем, ки онҳоро чӣ гуна, аз чӣ ва ё аз кӣ бояд муҳофизат намоем? Ба ин суол ҷавобҳо мухталифанд.
Одил Шарифов, собиқадори меҳнат мегӯяд кӯдаконро қабл аз ҳама аз таъсири хатарҳои интернет муҳофизат бояд кард. Чун ин шабакаи ҷаҳонӣ муносибати миёни волидону фарзандро аз аслу бунёд тағйир додааст.
- Пешрафти илму техника ва ҷаҳонишавӣ барои аҳли ҷомеа хатари азимеро пеш овард. Интернет ва вобастагии интернетӣ. Солҳои пеш кӯдакон озодона дар кӯчаву хиёбонҳо гаштугузор мекарданд, бо ҳамсолон муоширати солиму озод доштанд ва ҳама аъмоли онҳо пеши назари омма намоён буд. Ҳоло бошад, онҳо дар олами дигаре зиндагӣ мекунанд, ки на волидон ба он дастрасӣ доранду на омӯзгорон. Аз як тараф ин барои рушди кӯдак мусоидат менамояд, чун ҷаҳони маънавиаш бой мегардад, донишҳояш то андозае зиёд мешавад, аммо аз тарафи дигар дар иҳотаи хатарҳои зиёде қарор мегирад, ки ба атрофиён аён нестанд. Волидон беташвишанд аз он, ки писар ё духтари онҳо таҳсил мекунад, оворагардӣ намекунад, бо ҳар гуна афроди номувофиқ ҳамнишин нест, сигор намекашад, оромона, соатҳо паси мизи компютер ё телефон мешинад. Сипас ногаҳон ба ҷинояте даст мезанад, - иброз дошт О. Шарифов.
Ба андешаи Фарзона Азимзода, модари ҷавон аз шаҳри Душанбе кӯдакони имрӯзаро бештар бояд аз ҳамроҳӣ кардан бо одамони комилан ноошно ҳифз кард. Ин ҳамсуҳбати мо кӯча ва таъсири ашхоси ношиносро хатарноктар аз интернет меҳисобад.
- Телефону интернет дигар ба ҷузъи ҷудонопазири ҷомеаи мо табдил ёфтаанду хоҳем нахоҳем, кӯдакони мо аз он дур буда наметавонанд, - изҳор дошт Фарзона. - Аммо хатари аз сӯйи шахсони номаълум рабудани онҳо ҳамоно боқист. Шояд имрӯзҳо баъзе аз волидон ба хотири бо телефон зиёд машғул нашудан, кӯдакони худро ба кӯча мебароранд, ки чандин соатҳо аз назорат дур мемонанд. Аммо намеандешанд, ки ин ҳам бидуни хатар буда наметавонад. Ба назари ман истифодаи технологияи имрӯзаро набояд барои кӯдаконамон маҳдуд созем. Бо риояи меъёри муайянамудаамон ба онҳо иҷоза диҳем, ки аз ин имкониятҳои навин манфиатбахш истифода намоянд. Дар акси ҳол маҷбур мешаванд, барои ба даст оварданашон аз ҳар роҳе истифода баранд.
ҲАР ЯК КӮДАК БОЯД ДОНАД, КИ...
Ҳар давру замон мушкилоти худро дорост. Замони ҷавонии ҳамсуҳбати дигари мо Солеҳ Наимов ба низоъҳои солҳои 90-уми асри гузашта рост меомад, ки вазъияти кишвар хеле мураккабу печида буд. Ӯ мегӯяд: “Дар ҳама давру замон, новобаста аз вазъи сиёсию иқтисодӣ, мо масъулем, ки муҳофизи кӯдакон бошем. Ман Рӯзи байналмилалии муҳофизати кӯдаконро хеле дӯст медорам, чунки зиндагиамро бе кӯдакон тасаввур карда наметавонам. Ҳар як кӯдак бояд донад, ки зери муҳофизати волидону аҳли ҷомеа қарор дорад, чун танҳо гомҳои нахустини худро ба пайроҳаи ҳаёт, ба масири шинохти зиндагӣ мегузорад, ҷаҳон ва ҷаҳониёнро мешиносад ва набояд хавфе, хатаре ноҷурие, монеае таҳдидаш кунад. Мисли кӯдакони хурдсол насли наврасу ҷавон низ ҳамеша ниёз ба муҳофизату парасторӣ доранд ва мо, калонсолонро мебояд, тамоми неруи худро баҳри он равона созем, то онҳо бадбахтию нокомӣ ва ғаму ғуссаро таҷриба накунанд. Баъзан волидон низ ба кумак ва ҳимоят ниёз пайдо мекунанд ва моро низ мебояд ҳамарӯза волидони хубу намунавӣ ва такягоҳи боэътимод буданро омӯзем”.
Ба таъкиди Бибиоиша Набие-ва, беҳтарин роҳи муҳофизати кӯдакон вақти бештарро бо онҳо сипарӣ намудан аст.
- Арзишмандтарин чизе, ки мо ба фарзандамон бахшида метавонем, ин вақт ё лаҳзаҳоест, ки мо ҳамроҳашон сипарӣ мекунем, - мегӯяд Бибиоиша. - Ҳар як падару модар меъёрҳои муайяни машғул шудан бо фарзандони худро дорад. Бигзор он 15 ё 20 дақиқа дар як рӯз бошад, аммо танҳо як ба як бо кӯдак, бе телефону интернет ва дигар шуғлҳо. Ман се фарзанд дорам ва ҳамеша кӯшиш мекунам, то бо ҳар кадомашон дар алоҳидагӣ вақт гузаронам.
Рӯзи муҳофизати кӯдакон як баҳонаест барои он ки ногузир будани муҳофизати онҳоро на рӯзе дар як сол, балки ҳар лаҳзаву сония ва ҳамарӯза дарк намоем.
Соҷида Камолова, омӯзгор аз ноҳияи Рашт, дар мавриди Рӯзи байналмилалии муҳофизати кӯдакон андешаҳояшро чунин баён намуд:
- Парастор будан, масъулияти падару модарӣ кори саҳл нест. Мо на танҳо ба кӯдакон ҳаёт мебахшем, балки масъули нигоҳубин, ғамхорӣ ва бегазанд тарбия ва бузург кардани онҳо низ ҳастем. Ин ҳама аз мо - волидон неруи зиёди ҷисмонию зеҳнӣ ва ҳамчунин сармоягузорию сарфакориро талаб мекунад. Кӯдакони имрӯз хеле зуд рушд меёбанд, онҳо нисбат ба кӯдакони солҳои қаблӣ боҳуштару пешгомтаранд ва мо, волидон бояд, ки мутобиқ ба рушду тавсеаи онҳо бошем, дар як масир бо онҳо қадам занем, ҳамроҳу ҳамфикру ҳамсафари содиқи онҳо бошем. Фикр мекунам, ки чанд соле пеш тарбияи кӯдакон чандон душвор набуд, чун ҳар гуна воситаҳои маҷозии таъсиррасон вуҷуд надошт ва ҳама дар як шароити ҳамсон ба воя мерасид. Ҳоло бошад, кӯдакон кӯшиш мекунанд ба ҳама тамоюлоти ҷадид, аз ҷумла техникаву технологияи муосир дастрасӣ доштаву ба ҳама чизе, ки барояшон наву ҷолиб менамояд, тақлид кунанд. Ба кӯдакони муосир хатарҳои зиёде таҳдид мекунад, ҳам дар интернет ва ҳам дар кӯча. Рӯзи муҳофизати кӯдакон моро ҳушдор медиҳад, ки масъулияти асосии худро барои бехатарӣ, солимӣ ва рушди бемайлони онҳо фаромӯш накунем. Бо ҳифзи амнияти кӯдакон ва тарбияи дурусти онҳо мо метавонем ояндаи дурахшони ин Ватанро бунёд кунем.
КӮДАКОН ЧӢ МЕГӮЯНД?
Умеда, 12-сола:
- Медонам, ки ҳар сол якуми июн дар кишварҳои ҷаҳон ва дар Тоҷикистони мо ҳам Рӯзи байналмилалии муҳофизати кӯдакон таҷлил мегардад. Ҳамаи кӯдакон дар мактабу боғчаҳо ин идро ба хушнудӣ истиқбол мегиранд ва онро бесаброна интизор мешаванд. Дар ин рӯз мо аз падару модар туҳфа ҳам мегирем. Мо - кӯдакон, ҳамеша ба навозиш ва дӯстдории падару модар ниёз дорем. Хурсанд аз онам, ки падару модарам, ҳамеша моро аз ҳама чиз муҳофизат мекунанд. Ҳатто аз ҳашаротҳои хурдтарини рӯи замин низ. Ман хеле тарсончакам. Аз пашшаву мӯрча ҳам метарсам, аммо падару модарам тарси маро бо суханҳои хубу муоширати нағз рафъ мекунанд. Вақте модарам мегӯяд: “духтарам натарс, ман намегузорам, ки касе ё чизе ба ту зарар расонад”, ман хеле нотарс шудаам. Хурсанд аз онам, ки ба дунё омадани мо хушбахтии падару модарамонро дучанд кардааст. Бигузор, ҳама падару модарон мисли падару модари ман бошанд ва тамоми кӯдакон мисли ман хурсанд ва нотарс шаванд.
Фарида, 11-сола:
- Бояд падару модарон кӯдаконро муҳофизат намоянд, яъне ба онҳо фаҳмонанд, ки набояд бо одамони бегона дар робита шуд, набояд ба мошини бегона нишаст, набояд аз дасти ҳар шахси бегона қанд ё дигар ашё бигирем в набояд бо онҳо ба ҷое равем. Ҳамчунин, волидон бояд ба кӯдакон қоидаҳои ҳаракат дар роҳ ва муносибату муошират дар ҷойҳои ҷамъиятиро омӯзонанд.
Умар, 13-сола:
- Ман дар бораи ин ид маълумот дорам ва медонам, ки дар ин рӯз волидон кӯшиш мекунанд, бо ҳар гуна туҳфаҳо ва сайругашт дар кӯчаву хиёбонҳо, боғҳои истироҳатӣ хотири кӯдакони худ-ро шод гардонанд. Масалан, падару модари мо ману хоҳарамро аз ҳама амалҳои зарарнок муҳофизат мекунанд, аз ҳама чизе, ки барои саломатиамон зарарнок аст, масалан аз зиёд хӯрдани шириниҳо ва монанди инҳо. Албатта, танҳо падару модар метавонанд муҳофизи доимии кӯдакон бошанд.
Хабарҳои дигар
Рӯзнома
Эзоҳи худро нависед