ҶОМЕА
Панҷшанбе 18 Июл 2019 01:26
6165
Ҳамарӯза субҳгоҳон, вақте ки ҳоло аксари мардуми шаҳр дар хоби нозанд, як гуруҳ марду зан гирду атрофи биноҳои истиқоматиро дар маҳаллаи Асадулло Ғуломов (собиқ Маяковский)-и пойтахт аз партовҳо ва ҳар гуна ифлосиҳо тоза мекунанд. Оре, инҳо кормандони муассисаи хизматрасонии коммуналии минтақаи 13-и ноҳияи Синои пойтахтанд, ки барои тозагиву ободонии маҳалҳои аҳолинишин ва тозагии муҳити зист масъулият бар душ доранд.

Чунин ҳамраъйӣ, меҳнатдӯстӣ ва дилбастагӣ ба корро ба ин ҳайати кормандон устои ҳолатҳои санитарии ин коргоҳ, зани пуртаҷрибаву рӯзгордида Муҳаббатова Фирӯза талқин менамояд.

Фирӯза Муҳаббатова солиёни зиёд дар яке аз коргоҳҳои консервбарории шаҳри Душанбе фаъолият намуда, баъдан аз соли 2011 инҷониб дар Муассисаи хизматрасонии коммуналии минтақаи 13 ноҳияи Сино хизмати софдилона мекунад. Дар гурӯҳи ӯ 6 нафар кор мекунанд. 

Мо ин зани меҳнатқаринро дар иҳотаи ҳамкорон машғули кор дарёфтем. Бо лаҳни ширин ҳамроҳи коргарон сӯҳбат дошту онҳоро роҳнамоӣ мекард. Ҳамагон бо руҳи болида ба тозагии атроф машғул буданд. Бо вуҷуди он ки аз мақсадамон огаҳ набуд, бо табассуми малеҳ, чеҳраи кушодаву луфту меҳрубонии зиёд истиқболамон гирифт.

Тавре аз суҳбат дарёфтем, Муҳаббатова Фирӯза занест саропо ҳунар, саропо ҳусн, саропо маънӣ. Ҳамеша дар чеҳрааш табассум гул мекунад, ҳамеша бо лафзи ширину гуворо аз дигарон фарқ мекунад, ҳамеша хушмуомила аст. Аслан нафароне, ки зиёд кор мекунанд, ба чашм хаста намудор мешаванд, аммо ин зани меҳнатдӯст ҳамеша бо чеҳраи кушода бо кулли ҳамкорон муносибат мекунад. Сокинони ин кӯчаҳо иброз медоранд, ки боре ҳам ӯро маъюсу руҳафтода надидаанд. “Бо кору рафтори намунавиаш маҳбуби дили ҳамагон гаштааст, - мегӯяд сокини кӯчаи А. Ғуломов  Наҷмиддинова Майсара. -Аз бозе ки ин зани меҳнатқарин дар маҳаллаи мо пайдо шуд, ин мавзеъ симои худро куллан дигар кард. Чанд сол қабл ин макон чунин тозаву озода, ҷозибу хушҳолкунанда набуд”. 

Ҳанӯз чашми рӯз накафида, ӯ ба коргоҳ меояду дигар кормандонро мунтазир нашуда, нахуст ба тозаю озода намудани утоқи корӣ мепардозад. Чун табиатан занест, оқилаву ҳалолкор, нафарест, ки солиёни зиёд дар муҳити тозаю озода, муҳити орому осуда ва орӣ аз ҳар гуна ноқисиҳо, дар иҳотаи мардуми соҳибдилу соҳибзавқ кору фаъолият намудаасту тартибу низом ва масъулиятнокиро шарти асосии рӯзгор ва ҳатто рисолати аслии хеш медонад. Ӯ тамоми ҳастиашро ба кор бахшидааст, ҳар субҳ пеш аз ҳама ба кор омада, дертар аз ҳама аз коргоҳ хориҷ мешавад. Вақте сабаби ин қадар дилбастагиашро ба касбу кораш пурсон шудем, бо табассуми ба чеҳрааш хеле зебанда гуфт: “Ман худро шахси муваффақу хушбахт меҳисобам, чун мудом бо мардум сару кор дорам, бо онҳо дар робитаи доимӣ қарор дорам, аз мушкилот, тарзи зисту зиндагиашон огаҳ мешавам, бо онҳо роз мегӯям. Вақте шахс касбу корашро сидқан дӯст медорад, ӯ асло эҳсоси хастагӣ намекунад”.

Фирӯза Муҳаббатова муомилаи хубу самимӣ бо кормандонро шарти муҳими маҳбубият пайдо кардан дар коргоҳ мешуморад. Ӯ асрори ҳамдимгарфаҳмиро миёни ҳамкорон чунин шарҳ дод: “Вақте бо кормандон на чун корфармо, балки ҳамчун хоҳару бародар муомила кунед, ҳолу аҳвол пурсед, ҳамрозу ҳамдард, ғамшарику шодишарикашон бошед, муносибати онҳо низ самимиву беғаразона мешаваду дилбастагиашон ба кор қавитар”.

-Боре шудааст, ки аз касби интихобнамудаатон пушаймон шуда бошед?”, - мепурсем аз ӯ.
 
- Ҳаргиз, - бо ҳамон лаҳни ширин мегӯяд ҳамсуҳбати мо. -Ман асло талоши мансаби баланду роҳаткурсӣ накардаам. Хеле хушҳолам, ки дар байни мардум ҳастам ва дар ободониву сарсабзии як гӯшаи диёрам саҳм мегузорам. Аммо вақте  мебинам, ки нафаре нисбат ба меҳнату заҳмати занону модарони кӯчарӯб беэътиноӣ зоҳир мекунаду меҳнати онҳоро қадр намекунад, маъюс мешавам. Афсӯс мехӯрам, ки ҳоло ҳам одамоне ҳастанд, ки ба ҷои саҳм гузоштан дар тозагию ободии муҳити атроф, баракс онро нопок месозанд, партовҳо ва ҳар гуна ашёи нолозимро на дар ҷойҳои муайяншуда, балки дар ҳар ҷое, ки дилашон мехоҳад, ҳаво медиҳанду андеша намекунанд, ки ин аъмоли онҳо агар аз як ҷониб ба чашми атрофиён бешарафона намояд, аз ҷониби дигар онҳо ҳам ба солимии худ ва ҳам ба дигарон осеб мерасонанд”.

“Аз чунин инсонҳо ифтихор мекунем, - гуфт дар суҳбат корманди ҳамин муассиса Нилуфар Буриева. - Ман ҳамагӣ ду сол боз бо апаи Фирӯза дар як коргоҳ кор мекунам, аммо ба назар чунин мерасад, ки солҳои тӯлонӣ ӯро мешиносам. Кош ҳамаи инсонҳо мисли апаи Фирӯза чунин хушмуомилаву меҳрубон бошанд. Бо чунин одамон кас асло эҳсоси хастагӣ намекунад, баръакс шавқу рағбат ва неруи инсон зиёд мешавад”. 

Ин зани зиндадилу қавиирода шукрона мекунад аз ободии диёри худ, аз осудагии мардум, аз бунёдкориву созандагиҳои солҳои охир, ки сари ҳар қадам ба мушоҳида мерасад. Изҳори сипосу миннатдорӣ мекунад ба мақомоти шаҳрдорӣ, ки ҳамарӯза барои беҳтару хубтар намудани шароити зисту зиндагии аҳолии пойтахт чораҳои судманд меандешад.

“Ман соати муайяни корӣ надорам, -хандида мегӯяд апаи Фирӯза, – чун коргоҳамро хонаи дуюми худ мешумораму ҳамкоронамро аҳли хонаводаам. Ҳатто рӯзҳои истироҳат низ агар як маротиба аз коргоҳ хабар нагирам, ором намегирам”. 

Мудирияти корхонаи онҳо сари ҳар чанд вақт бо сокинони маҳаллаҳои ба онҳо вобастабуда суҳбату мулоқотҳо ороста, доир ба риояи тартибу низом дар ҷойҳои ҷамъиятӣ, ба фарзандон омӯзондани ахлоқу одоби ҳамидаи шаҳрнишинӣ, тозаву озода нигоҳ доштани кӯчаву хиёбонҳо, назди биноҳои истиқоматӣ, биноҳои маъмурӣ ва хонаву дари хеш маслиҳату машваратҳои судманд медиҳанд. 

-“Пок дор аз ҳар ғубор оинаат!”, -гуфтаанд, ки ҳаққу барҷост, - иброз дошт дар анҷоми суҳбат Фирӯзабону Муҳаббатова. - Агар хоҳем, ки зиндагии осоишта, рӯзгори обод, фарзандони солимфикру тансиҳат дошта бошем, пас моро лозим меояд, тозакор ва бунёдкори ҳаёти бофароғати хеш бошем, ҳар зарраи обу хоки атокардаи Офаридгорро поку беолоиш нигоҳ дорем.

Воқеан, инсон сарчашмаи ҳама ободиҳо, озодиҳо ва пешравию комёбиҳост. Дасти одамизод аст, ки гулу гиёҳро ҳастӣ мебахшад, дасти одамизод аст, ки бунёдкориву созандагӣ мекунад, дасти одамизод аст, ки муҳити солим меофарад ва ин муҳитро аз ҳама олудагиҳо пок месозад. 

Дарвоқеъ, сари ҳар чанд вақт аз ҷониби ҳукумат эълон шудани рӯзҳои ободонӣ, кабудизоркунӣ, ҳашарҳо ва шанбегиҳо боис гардидааст, ки пойтахти азизамон ба як шаҳри тозаю озода, зебову замонавӣ ва макони дӯстдоштаи сокинону меҳмонон, аз ҷумла сайёҳони дохилию хориҷӣ, мубаддал гардад.

Ҳамаи мо, инсонҳо, чи марду чи зан, чи кӯдаку чи болиғ, вазифадорем, тозагиро ҳамчун воқеияти аввалиндараҷа қарзи асосии инсонӣ шумурда, ҷомеа, маҳал, оилаи хешро ҳамеша тозаву озода нигаҳ дорем. Набояд гузошт, то ноогоҳу носипосе дар кӯчаву растаҳо партовҳо партояд, набояд гузошт, то обҳоро ифлос кунанд, набояд гузошт, то покиро бо нопокӣ ва тозагиро бо ифлосӣ иваз намоянд, набояд гузошт, то сиҳатии мардумро зери суол бубаранд, набояд гузошт...

Оре, бо онҳое, ки тозагии муҳити экологии атрофро халалдор мекунанд, бояд мубориза бурд. Онҳоро ба тозаву озода нигоҳ доштани ҳар як гулу гиёҳ ва обу хоки муқаддаси Ватани азиз даъват намуд. Чун нафас гирифтан аз ҳавои хубу дилкаш мояи тансиҳатии ҳамаи мо, инсонҳост.

Шаҳло ЭШОНОВА, 
Басгул ИБРОҲИМОВА, “ҶТ”

Эзоҳи худро нависед



Рамзҳо дар расм

Рӯзнома

Назарсанҷӣ

  1. Ба фикри Шумо “Соли ҷавонон” чӣ гуна сипарӣ шудаистодааст?

Тақвим

Дш Сш Чш Пш Ҷ Ш Яш
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4

Июл 2019 c.