КИТОБХОНА
Сешанбе 25 Сентябр 2018 11:30
4513
Бону бо ҳазор шакку тардид ва дудилагӣ компютерро рӯшан карду калимаву вожаҳои қаблан дар зеҳну дил ҷамъовардаашро бо шитоб рӯйи саҳифаи он чиндан гирифт:

“Бе ман чунӣ, АЗИЗ???

Оё ба ёди ман ҳастӣ, боре аз гӯшаи хаёлат мегузарам? Ҳарчанд ба ин суолҳоям ман ҷавоби омода дорам, лекин боз ҳамон ҳисси содагиям бар ман зафар мекунад ва ин пурсишҳои бепосухам рӯйи саҳифаи вордӣ “тайп” мешавад...

Ҳоли маро пурсидан ҳоҷат надорад... Ту аз ман беҳтар медонӣ, ки чӣ ҳол дорам. Ҳоли беҳолӣ. Ҳама чиро дорам, аммо туро на. Ва ин набуданат ҳама доштаҳоямро ба нобудӣ мебарад. Дунё чӣ қадар холист бе ту. Пури одам аст, аммо онҳо бароям бегонаанд, маро намефаҳманд... Эҳсос надоранд ин мардуми бепарво...

Медонӣ, бидуни ТУ олами атрофам, зиндагиям рангу таровате надорад, фақат хатҳое мебинам, сиёҳу сафед, ки хеле дилгиркунандаанд, якмароманду дилбазан. Ёдат ҳаст давраҳои қадим мардум чӣ гуна акс мебардоштанд? Дар албоми хотираҳои волидонамон ҳанӯз ҳам ҳастанд ин аксҳо, ки ҷуз ду ранг ранги дигаре надоранд, рангҳои дилгиру дилбазан... Ва рӯзу рӯзгори ман имрӯзҳо дақиқан мисли ҳамон аксҳои қадимиянд: сиёҳу сафед, албатта, сиёҳаш бештар...

Муддати тӯлонӣ аз ҳам дурем, намебинамат, ҷуз аксе, ки ба ёдгор фиристодаӣ, бо ханда, шоду масрур ба сӯям менигарӣ, албатта, ба ман не, ба нафаре, ки аксатро гирифтааст, бахшида шудаанд хандаҳои зебоят. Медонӣ, чӣ қадар зебоӣ? Медонам, ки ин ҳарфҳоро агар бишнавӣ, мазамматам карда мегӯӣ: Зан бояд чунин нагӯяд, айб аст. Аммо мехоҳам ин қолаби шахшударо бишканам. Чаро мард ҳамеша бояд ҳаққи ибрози эҳсос дошта бошаду зан не? Чаро эҳсоси поку беолоишро иброз намудан ба зан, ба як бонуи саропо меҳр “айб аст”, “хуб нест”? Хайрият, ки дурему имкони мазамматкунӣ надорӣ... Дурем, тайи ин ҳама муддат бояд кайҳо туро ба сандуқи хотира месупурдам, вале рӯзе, соате, лаҳзае набуд, ки бе ёдат бошам. Чӣ қадар сахт аст, ки бидонӣ азизат дар як гӯшаи олам шояд канори дигаре нафас мекашад, бо ӯ механдад, меҳру муҳаббаташро нисори дигаре мекунад, аммо ту аз дидораш маҳрумӣ. Сахт аст, хеле... Вале бо ин ҳама дил дӯсташ медорад ва мехоҳад бигӯяд:

Ин сафаркарда, ки сад қофила умр ҳамраҳи ӯст,
Ҳар куҷоест, илоҳӣ, ба саломат дораш...

Бидон, ки дар як гӯшаяки дигари олами беканор диле ба ёди ту метапад, азизе ба ёди ту нафас мекашад...”

Садои гиряи тифл бонуро аз навиштан бозмонд, зеро андешаҳояш ба ҳадде парешон гашт, ки дигар ҷамъ карданашонро ғайриимкон донист. Хастаҳолонаву саросема он сатрҳоро дар зеҳни дастгоҳ ҳифз карду ба тарафи тифлак шитофт. Фариштачаи беқарорро ба даст гирифту ба қафаси синааш бо меҳр пахш кард ва аз атри бадани тифлонааш ҳаловат бурд. Бо хомӯш гаштани ҷигарпора дубора ба худ андешид, ки сатрҳои иншокардаашро ба ӯ ирсол кунад ё не? Ҳич посух намеёфт ба ин суолаш. Мушкилӣ мекашид ва касеро ҳам надошт, ки машварат кунад.

“На, бо ин шакли хом равон намекунам, то маро заифу нотавон наҳисобад. Хуб таҳрир карда, табъи дил мекунамаш... Ғурурамро ман бояд аз даст надиҳам. Бе ӯ азоб кашиданамро бояд нафаҳмад, то баъдан таънаам накунад. Мардон ҳамин хеланд, дар таънакунӣ устод шудаанд. Ҳа, айнан ҳамин тавр мекунам”,- мегуфт бону дар ҳоле, ки ҳамроҳи тифлак худашро ҳам хоби ширин ба оғӯш гирифта буд. Бехабар аз он ки матнро саросема шуда, кайҳо ирсол кардааст.

Аммо дар як гӯшаи дигари ин олами хурдакак ҷавонмарде сатрҳои ба тозагӣ ба компютераш воридшударо мутолиа мекард ва ашк дар чашмонаш ҳалқа мезад. Ин сатрҳои самимиро ӯ чӣ қадар интизор буд, худаш медонисту Худояш. Қариб сад сол интизорӣ кашид ва инак, лаҳзаи деринтизор фаро расида буд.

Дилафрӯз ҚУРБОНӢ, рӯзноманигор

Эзоҳи худро нависед



Рамзҳо дар расм

Рӯзнома

Назарсанҷӣ

  1. Ба фикри Шумо “Соли ҷавонон” чӣ гуна сипарӣ шудаистодааст?

Тақвим

Дш Сш Чш Пш Ҷ Ш Яш
27 28 29 30 31 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

Сентябр 2018 c.