Таърихи миллатҳо танҳо бо солу сана ва рӯйдодҳо навишта намешавад. Таърихро шахсиятҳое менависанд, ки дар лаҳзаҳои ҳассосу сарнавиштсоз масъулияти миллатро бар дӯш гирифта, барои бақои давлат, ҳифзи шарафу номуси миллӣ ва наҷоти мардум ҷоннисорӣ мекунанд.

Миллати тоҷик низ дар масири пурпечутоби таърих борҳо бо хатари аз байн рафтани давлату парокандагии миллат рӯ ба рӯ гардидааст. Вале бахти бузурги тоҷикон буд, ки дар давраи сарнавиштсоз фарзанди фарзона, сиёсатмадори сатҳи ҷаҳонӣ, шахсияти худогоҳу хирадсолор ва сулҳофар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон зуҳур намуда, миллати тоҷикро аз вартаи ҳалокат наҷот доданд.
Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон барои миллати мо танҳо ба даст овардани як мақоми сиёсӣ набуд. Истиқлол эҳёи рӯҳи миллат, бозгашти худшиносӣ, эҳёи ифтихори миллӣ ва зиндашавии ормонҳои ҳазорсолаи тоҷикон гардид. Маҳз бо сиёсати хирадмандона ва иродаи қавии Пешвои миллат Тоҷикистон аз миёни оташи ҷанг, ноумедӣ ва парокандагӣ ба соҳили сулҳу ваҳдат расид.
Имрӯз ҳар гӯшаи ободу ороми Ватан, ҳар парчами парафшон, ҳар навои суруди миллӣ ва ҳар дастоварди ҷавонони тоҷик самари ҳамон мактаби давлатдорӣ ва ватансозиест, ки Пешвои миллат бунёд гузоштанд.
Дар баробари эҳёи давлатдорӣ, иқтисод, фарҳанг ва обрӯи байналмилалии Тоҷикистон, Сарвари давлат ба як масъалаи бисёр ҳассосу таърихӣ таваҷҷуҳи махсус зоҳир намуданд: эҳёи хотираи таърихӣ ва арҷгузорӣ ба фарзандони фидоии миллат.
Зеро миллате, ки қаҳрамонҳои худро фаромӯш мекунад, тадриҷан рӯҳи миллӣ ва худшиносии худро низ аз даст медиҳад.
Аз ҳамин ҷост, ки дар сиёсати давлатдории Пешвои миллат гиромидошти фарзандони барӯманд, эҳтиром ба шахсиятҳои таърихӣ, эҳёи номи неки қаҳрамонони миллат ва пос доштани хизматҳои фарзандони сарсупурдаи Ватан ҷойгоҳи хос дорад.
Яке аз хизматҳои арзишманд ва таърихии Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар даврони соҳибистиқлолии Тоҷикистон эҳтиром ва арҷгузорӣ ба фарзандони фарзонаи миллат мебошад. Бо ташаббус ва сиёсати хирадмандонаи Пешвои миллат хизматҳои шахсиятҳои бузурги сиёсӣ, илмӣ ва фарҳангии тоҷик аз нав эҳё гардида, ҷойгоҳи онҳо дар таърихи миллат ба таври шоиста муаррифӣ шуд.
Баргардонидани муште аз хоки оромгоҳи Қаҳрамонони Тоҷикистон Нусратулло Махсум ва Шириншо Шотемур, инчунин чеҳраи барҷастаи фарҳангии миллат Нисор Муҳаммад, ки бо амри тақдир дур аз Ватан ба хок супурда шуда буданд, танҳо як иқдоми сиёсӣ набуд. Ин адолати таърихӣ, эҳёи шарафи миллӣ ва намунаи олии инсонгароӣ буд.
Ин иқдом паёми равшан дошт: Ватан фарзандони содиқи худро ҳеҷ гоҳ фаромӯш намекунад.
Воқеан, рӯҳи фарзандони сарсупурдаи миллат имрӯз дар Ватани аҷдодӣ, дар Тоҷикистони соҳибистиқлол оромиш ёфт. Гӯё таърих дубора нафас кашид ва миллат дубора ба фарзандони фарзонаи худ сари таъзим фуруд овард.
Ба қавли шоир:
Номи накӯ натиҷаи умри абад бувад,
Ҳаргиз намирад он, ки намурдаст номи ӯ.
Ин сиёсати бузурги инсонпарварона барои ҷавонони кишвар беҳтарин мактаби ватандӯстӣ ва худшиносӣ мебошад. Зеро вақте ҷавон мебинад, ки давлат ба фарзандони фидоии худ арҷ мегузорад, дар қалби ӯ эҳсоси садоқат, масъулият ва муҳаббат ба Ватан боз ҳам бештар мегардад.
Имрӯз ҷавонони Тоҷикистон бояд дарк намоянд, ки сулҳу субот, ваҳдати миллӣ, давлатдории мустақил ва обрӯи ҷаҳонии Тоҷикистон ба осонӣ ба даст наомадааст. Барои ин ҳазорон нафар ҷоннисорӣ кардаанд, мардони бузург тақдири миллатро бар дӯш гирифтаанд ва шабҳои зиёдеро бо андешаи наҷоти давлат рӯз кардаанд.
Пешвои миллат на танҳо давлатро эҳё намуданд, балки рӯҳи миллатро зинда карданд. Ба мардум боварӣ бахшиданд, ки тоҷик метавонад соҳиби давлати пешрафта, фарҳанги воло ва ояндаи дурахшон бошад.
Ба ёд биёрем суханони Раиси Маҷлиси Уммаи Давлати Қувайт Марзуқ Алӣ ал-Ғонимро, ки гуфта буд:
«Мардуми ҷаҳон бояд аз тоҷикон эҳтирому қадрдонии Пешвои миллаташонро омӯзанд. На ба ҳар сиёсатмадор муяссар мегардад, ки умеду зиндагии осоиштаро дар қалби мардум нигоҳ дорад, миллатро аз парокандагӣ ва давлатро аз завол наҷот диҳад.»
Воқеан, хизматҳои Пешвои миллат танҳо ба бунёди роҳу неругоҳ ва шаҳрҳои нав маҳдуд намешаванд. Бузургтарин хизмати таърихии ин абармарди миллат эҳёи руҳи худшиносӣ, ватандӯстӣ ва ифтихори миллӣ дар қалби мардум аст.
Имрӯз ҳар ҷавони тоҷик бояд худро идомадиҳандаи роҳи қаҳрамонони миллат ва муҳофизи истиқлолу ваҳдат бидонад. Зеро Ватан танҳо хоку сарзамин нест.
Хизмат ба Ватан танҳо дар майдони набард нест. Омӯзиши илм, ҳифзи фарҳанг, содиқона меҳнат кардан, ҳимояи арзишҳои миллӣ, эҳтироми муқаддасоти давлатдорӣ ва саҳм гузоштан дар пешрафти Тоҷикистон низ ҷонфидоӣ аст.
Маҳз ҳамин сиёсати созанда имрӯз ҷавононро ба сӯи худшиносӣ, ватандӯстӣ ва хизмат ба миллат раҳнамоӣ мекунад. Ҷавонони мо бояд донанд, ки ояндаи давлат дар дасти онҳо қарор дорад ва ҳар амали неки онҳо идомаи роҳи бузургони миллат мебошад.
Баъди садсолаҳо ва ҳазорсолаҳо танҳо хидмати содиқона ба миллату Ватан аст, ки чун офтоби ҳақиқат аз паси абри замон берун меояд ва номи фарзандони асилро ҷовидона месозад. Қаҳрамонҳои давр муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар баробари ҳазорҳои қаҳрамониҳои рузмараашон дар саҳфаи таърих хидмати шоистаи дигаре сабт намуд. Гарчанде рузи ғаму душвор барои ин миллат аст вале рӯҳи бузургони ҳақиқӣ имрӯз бо шодӣ бозгаштааст, зеро адолати таърих номи онҳоро дубора бар сари забонҳо овард.
Ба қавли шоир:
Ҷисми беҷони мо кунун ҷунбад,
Аз бурун неву аз дарун ҷунбад.
Дида ҷои чакидаро аз ноф,
Баъди сад сол боз хун ҷунбад.
Имрӯз мо, ҷавонони Тоҷикистон, бояд дар атрофи сиёсати бунёдкорона ва ватандӯстонаи Пешвои миллат муттаҳид бошем. Зеро ин сиёсат сиёсати эҳёи миллат, таҳкими давлатдорӣ, ҳифзи арзишҳои миллӣ ва ободии Ватан мебошад.
Таърих исбот кардааст, миллатҳое пирӯз мешаванд, ки ҷавононашон худшинос, ватандӯст, боирода ва содиқ ба давлату миллат бошанд.
Пас, биёед бо нерӯи ҷавонӣ, илму дониш, эҳсоси баланди ватандорӣ ва муҳаббати бепоён ба Тоҷикистон барои пешрафти Ватани азиз саҳми арзандаи худро гузорем ва ба наслҳои оянда Тоҷикистони боз ҳам ободу муқтадирро мерос бигузорем.
Тавре шоир мегӯяд:
Мо ваколатпарвари панди бузургонем,
Тоҷикистонро касе, ки сохт бо онем!
Сиёсати Пешвои миллат дар самти арҷгузорӣ ба шахсиятҳои таърихӣ барои тарбияи насли ҷавон дар рӯҳияи ватандӯстӣ, худшиносӣ ва эҳтиром ба арзишҳои миллӣ нақши муҳим мебозад. Зеро миллате, ки фарзандони бузурги худро қадр мекунад, метавонад решаҳои давлатдории худро мустаҳкам намуда, роҳи ояндаи худро бо эътимод идома диҳад.
Бояд гуфт, ки тамоми хизматҳои Пешвои миллат, махсусан иқдоми навбатиашон ҷиҳати арҷгузорӣ ба фарзандони сарсупурдаи миллат ва ба Ватан овардани мушти хоки оромгоҳи онҳо дар саҳифаҳои таърих бо ҳарфҳои заррин сабт гардида, барои наслҳои оянда ҳамчун мактаби бузурги ватандорӣ боқӣ хоҳад монд.

Гулаҳмадзода Зулфиқор,
раиси Кумитаи кор бо ҷавонон ва варзиши назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон