ФАРҲАНГ
Шанбе 06 Июн 2026 01:23
Ҳамасола 16 октябр ҳамчун Рӯзи кинои тоҷик таҷлил мегардад. Кинои тоҷик дар тули мавҷудияти худ симои мардуми тоҷикро дар вазъиятҳои гуногуни таърихӣ ва иҷтимоӣ инъикос карда, ҳамчун намунаи фарҳанги миллӣ дар ташаккулу таҳкими тафаккури миллат саҳми арзанда гузоштааст. Кинои тоҷик тули ин солҳо ҳамчун як падидаи фарҳангӣ вазифаи муқаддаси худро то андозае иҷро карда, ҳамчун оинаи миллат мардуми моро ба ҷаҳониён муаррифӣ намуд. Аммо дар баробари ин ҳама мушкилиҳои худро низ дорад. Мо хос-тем дар матлаби мазкур аз муваффақияту дастовардҳо то мушкиливу камбудиҳои дар ин соҳа ҷойдоштаро ҳам дар замони Шуравӣ ва ҳам истиқлолият таҳлилу баррасӣ намоем.
Дастовардҳои синамогарони тоҷик дар замони истиқлолият
Ба андешаи филмофарони тоҷик синамои миллӣ аз замони Шуравӣ дида бештар дар даврони истиқлолият рушду инкишоф ёфта, ба дастовардҳои зиёде ноил гаштааст.
Абдулҳай Зокиров, коргардон ва филмноманависи Муассисаи давлатии “Тоҷикфилм” мегӯяд, солҳои охир тавре ба назар мерасад, филмҳои тоҷикӣ дар ҷашнвораҳои байналмилалӣ соҳиби ҷоизаҳо гардида истодаанд, ки ин аз пешрафти соҳа шаҳодат медиҳад.
- Имрӯзҳо бисёр кӯшишу ғайрати коргардонҳои ҷавонро мебинем, ки мехоҳанд дар пешрафти соҳаи кино саҳмгузор бошанд. Ба ин гуфтаҳо филми “Дов”-и Муҳиддини Музаффарро, ки нахустнамоишаш дар шаҳри Пусани Кореяи ҷанубӣ шуда гузашт, метавон ба таври мисол ёдовар шуд. Ҳоло коргардонҳои мо кӯшиш карда истодаанд, филмҳоеро ба навор гиранд, ки муаррифгари Тоҷикистон бошанд. Дар ин замон студияҳои зиёде низ ташкил шуданд, ки “Хатлонсинамо”, “Суғдсинамо”, “Дарвозфилм” ва “Бадахшонфилм” аз ҷумлаи онҳо мебошанд,- гуфт ӯ.
Филми Исмоили Сомонӣ орзую ҳавас аст!
Аммо бо вуҷуди ин баҳсҳо дар мавриди кам будани филмҳои таърихӣ ва таваҷҷуҳи бештари синамогарон ба филмҳои иҷтимоӣ зиёд шуда истодааст. Инро ба назар гирифта Президенти кишвар чанд вақт пеш ба навор гирифтани филмҳои таърихӣ, аз ҷумла дар бораи Исмоили Сомониро пешниҳод карда буданд. Аммо тибқи маълумотҳо то ҳанӯз сенарияе, ки барои ба навор гирифтани ин филм мувофиқ бошад, эҷод нашудааст.
Ба гуфтаи киношинос Тиллои Некқадам нафароне, ки имрӯз сенария менависанд, аксарашон ҳаваскоранд. Чизе, ки дар фик-рашон меояд, онро менависанд ва сенария ном мениҳанд. Аммо барои мо айни замон сенарияҳое лозим аст, ки онҳо касбият дошта бошанд. Ҳамчунин барои ба навор гирифтани филмҳои таърихӣ мушкили дигари мо ин надоштани маблағ аст.
Ҳамсӯҳбати мо мегӯяд, чунин мушкилот сабаб шудааст, то синамогарон бештар ба филмҳои иҷтимоӣ рӯ оваранд. Зеро ба навор гирифтани ин филмҳо нисбат ба филмҳои таърихӣ осонтар буда, инчунин маблағи камтарро талаб мекунад. Бар замми ин барои таълифи филмҳои таърихӣ коргардонҳои таҷрибадоре чун Борис Кимёгаров ва Тоҳир Собиров лозиманд, ки дар ин самт таҷриба дошта бошанд, ки мутаассифона имрӯз теъдоди онҳо хеле кам аст.
Дар мавзӯи ба навор гирифтани филми Исмоили Сомонӣ бошад, ин ҳамсӯҳбати мо чунин қайд кард: "Ин пешниҳод як орзую ҳавас аст, ки имрӯз синамогарони мо мехоҳанд, дар бораи Исмоили Сомонӣ ва корнамоиҳояш филми бадеӣ ба навор гиранд. Президенти кишвар чанд сол пеш дар яке аз баромадҳои худ гуфта буданд, ки дар бораи шахсиятҳои таърихӣ бояд мо филмҳои бадеӣ офарем. Аз ҷумла, аз Исмоили Сомонӣ, Шерак, Восеъ, Садриддин Айнӣ ва дигарон ёдовар шуданд, ки мо бояд дар бораи ин шахсиятҳо филми таърихӣ ба навор гирем ва насли наврасро дар ҳамин руҳия тарбия намоем. Вале ҳарчанд аз ин пешниҳод ҳама сухан мекунанд, аммо дар амал ягон кори мушаххасро ман то ҳол надидаам, ки бигӯям воқеан ҳам ин пешниҳод дар ҳоли татбиқ аст".
Аммо Шаҳбози Аброр, сардори шӯъбаи филмҳои ҳунариву ҳуҷҷатӣ ва ҳамчунин котиби матбуотии МД “Тоҷикфилм” мегӯяд, ки ин нақша дар ҳоли татбиқ аст. Барои мисол аз ҷониби МД “Тоҷикфилм” танҳо барои таълифи филми Исмоили Сомонӣ ҳаққи қалам ба миқдори 100 000 сомонӣ муқаррар шуд. Аммо то ҳол он сенарияе, ки ба ҳаёт ва корнамоиҳои Исмоили Сомонӣ мувофиқ бошад, пайдо нашудааст.
Аксари мутахассисони соҳа аз кам будани филмҳои таърихӣ дар замони соҳибистиқлолӣ изҳори нигаронӣ менамоянд. Ба таъкиди Шаҳбози Аброр айни замон “Тоҷикфилм” барои ба навор гирифтани филмҳои таърихӣ омода нест. Зеро барои ба навор гирифани ин гуна филмҳо маблағи зиёд лозим аст. Аммо бо вуҷуди ин “Тоҷикфилм” ҳамасола пеши худ мақсадҳои мушаххасро гузошта истодааст, то дар синамои тоҷик филми таърихӣ мавқеи худро аз даст надиҳад. Ӯ ба таври мисол аз филмҳои таърихие, ки дар мавриди ба навор гирифтани онҳо ҳамин сол нақша тартиб дода шуд, аз қабили “Темурмалик” ва инчунин филми муштарак бо ҳамсоякишвари Узбекистон бо номи “Дурахши Ахтарон”, ки дар бораи Абдураҳмони Ҷомӣ ва Алишер Навоӣ аст, ёдовар шуд.
Набудани фарҳанги қадр омили руҳафтодагӣ?
Шаҳбози Аброр мегӯяд, ки имрӯзҳо мо бештар кӯшиш мекунем филмҳоеро ба навор гирем, ки бинанда онҳоро тамошо кунад. Дар ҳақиқат айни замон дар “Тоҷикфилм” филмномаи хуб пайдо кардан мушкил шудааст. Мо наметавонем, гӯем, ки чунин филмҳо нестанд, аммо теъдодашон кам аст. Сабаб дар он аст, ки вақти пешниҳоди филм бинандагон ба кинотеатрҳо намераванд. Онҳо фиттаҳои он филмро интизор мешаванд то бо нархи 3 ё 5 сомонӣ харидорӣ карда, бо аҳли оилаи худ дар хона тамошо кунанд. Яъне фарҳанги тамошо кардани филм дар байни тамошобинони мо ривоҷ наёфтааст. Мо филми банаворгирифтаи синамогарони худро пешпо мезанем.
Аз сабаби дуруст ба намоиш нагузоштани филмҳо коргардонҳо маҷбур мешаванд, ки филмҳои худ-ро дар мактабҳо ва дигар ҷойҳо ба намоиш гузоранд. Вале бо вуҷуди ин, онҳо он маблағеро, ки барои таълифи филм сарф карданд, наметавонанд дубора аз намоиши филм ба даст оваранд ё филми худро ба намоиш гузошта наметавонанд ва он дар бойгонии “Тоҷикфилм” мемонад, ки ин боиси дилшикастагии бисёре аз коргардонҳо мешавад.
Аммо дар ҳамин ҳол Одина Маҳмад, коргардони ҷавон қайд кард, ки ман гуноҳро ба сари бинанда намезанам, зеро вақте ба кинотеатрҳои шаҳри Душанбе ворид мешавам, новобаста аз маблағ ҳама ҷойҳои нишаст пур аст.
- Мушкил сари филм ва таблиғи он аст. Агар воқеъбинона назар андозем, мо мутахассиси ҳирфаӣ надорем. Ҳар як нафаре, ки ҳоло дар ин соҳа кор мекунад, ҳар чизеро, ки омӯхтааст, ба таври худомӯзӣ аст. Воқеан, мо дорои ҳунармандони бомаҳорат ҳастем, ки мактабҳои Маскавро хатм намудаанд, аммо мутахассиси самтҳои гуногуни кино нестанд. Барои пешрафти синамо киностудияҳо ва системаи ягонаи филмнамоишдиҳӣ сохтан лозим аст. То вақте ки синамои худамонро ба синамои тиҷоратӣ табдил надиҳем, синамои мо пеш намеравад. Имрӯзҳо ҳама синаморо санъат эътироф кардаанд. Аммо синамо аввалиндараҷа тиҷорат аст. Вақте ки коргардон маблағи сарфкардаи худро натавонад ба даст оварад, бо кадом дилгармӣ ба сабти филми дигар пардозад?, - мегӯяд Одина Маҳмад.
Бозори синамо дар дасти кист?
Ҳарчанд баъзе аз коршиносон бар он назаранд, ки синамои тоҷик баъд аз пош хӯрдани Иттиҳоди Шуравӣ рушд кард, аммо иддаи дигар дар ин мавзӯъ назари мухолиф доранд.
Одина Маҳмад мегӯяд, пас аз пош хӯрдани Иттиҳоди Шуравӣ ва сар задани ҷанги шаҳрвандӣ дар кишвар синамои тоҷик суқут кард. Зеро ҳамон синамои замони Шуравӣ ба синамои замони истиқлолият пайвандӣ накард. Дар замони истиқлол ҳар устоде, ки аз даврони Шуравӣ мартабаву мактаби худро дошт, бо ҷавонони синамогар кор накард ва ҳамин гуна синамо ба як марҳилаи нав рӯ ба рӯ шуд. Марҳилаи нав албатта бе мушкилӣ намешавад. зеро мутахассис, ҳунарманд ва як базаи муайян набуд. Ин боис гашт, ки шуруъ аз соли 2000-ум киностудияҳои шахсӣ ба вуҷуд омаданд ва мутахассисон пароканда шуданд. Дигар ҳар кас, ки мехост, филм ба навор мегирифт. Мо дар зиёда аз 30 соли истиқлолият натавонистем бозори синамои худро ташкил намоем. Мо натавонистем, он кинотеатрҳоеро, ки аз замони Шуравӣ боқӣ монда буд, дар дасти синамогарон нигоҳ дорем. Вақте ки кинотеатр нест, синамо чӣ тавр метавонад рушд кунад?
Ӯ дар идома перомуни мавзуи бо блогерон ҳамкорӣ кардани ҳунармандони касбӣ суҳбат карда афзуд, ки ин амал барои мо ҳам нанговар ва ҳам аламовар аст.
- Вақте ки филм нест, то ҳунарманд дар он нақш офарад, ҳунармандон маҷбур мешаванд, бо блогерони кӯчагӣ ҳамкорӣ кунанд. Як ҳунарманд тайи 10-15 сол бо машаққати зиёд кор мекунад, то дар ҷомеа мавқеи худро пайдо намояд. Аммо бо нақшофарӣ дар саҳнаҳо бо блогерони кучагӣ обрӯю нуфузи онҳо дар байни тамошобинон паст мешавад. Аламовараш ин аст, ки мо натавониста истодаем синамои тоҷикро чунон фаъол кунем, ки мавқеи блогерони кӯчагӣ танг шавад. Имрӯзҳо баракс, обрӯю нуфузи кино танг ва мавқеи блогерон дар ҷомеа мустаҳкамтар шуда истодааст. Агар дар як сол синамогарон ақаллан 10 филм ба навор гиранд, дар давоми як ё ду сол мавқеи блогер дар миёни ҷомеа хеле паст мешавад.”
Номбурда ҳамчунин қайд кард, ки то замоне, ки мо мутахассисонро ба синамо ҷалб насозем, то замоне ки ҳамаи синамогарони кишвар дар муттаҳидӣ кор накунанд, мо набояд аз комёбии синамои тоҷик ҳарф занем. Комёбии синамо дар иттиҳоди синамогарон аст. Вале мутаассифона ин иттиҳод имрӯз ба чашм намерасад. Танҳо каму беш филмҳоро намоиш медиҳанд ва ёдбудҳоро баргузор мекунанд, ки ин қонеъкунанда нест. Вақте ҳамаи онҳо дар як миз ба ҳам оянд ва мушкилиҳоро ба таври оммавӣ ҳал намоянд, он вақт синамои мо рушд мекунад.
Ҳошим Раҳматуллоев, “ҶТ”
Дастовардҳои синамогарони тоҷик дар замони истиқлолият
Ба андешаи филмофарони тоҷик синамои миллӣ аз замони Шуравӣ дида бештар дар даврони истиқлолият рушду инкишоф ёфта, ба дастовардҳои зиёде ноил гаштааст.
Абдулҳай Зокиров, коргардон ва филмноманависи Муассисаи давлатии “Тоҷикфилм” мегӯяд, солҳои охир тавре ба назар мерасад, филмҳои тоҷикӣ дар ҷашнвораҳои байналмилалӣ соҳиби ҷоизаҳо гардида истодаанд, ки ин аз пешрафти соҳа шаҳодат медиҳад.
- Имрӯзҳо бисёр кӯшишу ғайрати коргардонҳои ҷавонро мебинем, ки мехоҳанд дар пешрафти соҳаи кино саҳмгузор бошанд. Ба ин гуфтаҳо филми “Дов”-и Муҳиддини Музаффарро, ки нахустнамоишаш дар шаҳри Пусани Кореяи ҷанубӣ шуда гузашт, метавон ба таври мисол ёдовар шуд. Ҳоло коргардонҳои мо кӯшиш карда истодаанд, филмҳоеро ба навор гиранд, ки муаррифгари Тоҷикистон бошанд. Дар ин замон студияҳои зиёде низ ташкил шуданд, ки “Хатлонсинамо”, “Суғдсинамо”, “Дарвозфилм” ва “Бадахшонфилм” аз ҷумлаи онҳо мебошанд,- гуфт ӯ.
Филми Исмоили Сомонӣ орзую ҳавас аст!
Аммо бо вуҷуди ин баҳсҳо дар мавриди кам будани филмҳои таърихӣ ва таваҷҷуҳи бештари синамогарон ба филмҳои иҷтимоӣ зиёд шуда истодааст. Инро ба назар гирифта Президенти кишвар чанд вақт пеш ба навор гирифтани филмҳои таърихӣ, аз ҷумла дар бораи Исмоили Сомониро пешниҳод карда буданд. Аммо тибқи маълумотҳо то ҳанӯз сенарияе, ки барои ба навор гирифтани ин филм мувофиқ бошад, эҷод нашудааст.
Ба гуфтаи киношинос Тиллои Некқадам нафароне, ки имрӯз сенария менависанд, аксарашон ҳаваскоранд. Чизе, ки дар фик-рашон меояд, онро менависанд ва сенария ном мениҳанд. Аммо барои мо айни замон сенарияҳое лозим аст, ки онҳо касбият дошта бошанд. Ҳамчунин барои ба навор гирифтани филмҳои таърихӣ мушкили дигари мо ин надоштани маблағ аст.
Ҳамсӯҳбати мо мегӯяд, чунин мушкилот сабаб шудааст, то синамогарон бештар ба филмҳои иҷтимоӣ рӯ оваранд. Зеро ба навор гирифтани ин филмҳо нисбат ба филмҳои таърихӣ осонтар буда, инчунин маблағи камтарро талаб мекунад. Бар замми ин барои таълифи филмҳои таърихӣ коргардонҳои таҷрибадоре чун Борис Кимёгаров ва Тоҳир Собиров лозиманд, ки дар ин самт таҷриба дошта бошанд, ки мутаассифона имрӯз теъдоди онҳо хеле кам аст.
Дар мавзӯи ба навор гирифтани филми Исмоили Сомонӣ бошад, ин ҳамсӯҳбати мо чунин қайд кард: "Ин пешниҳод як орзую ҳавас аст, ки имрӯз синамогарони мо мехоҳанд, дар бораи Исмоили Сомонӣ ва корнамоиҳояш филми бадеӣ ба навор гиранд. Президенти кишвар чанд сол пеш дар яке аз баромадҳои худ гуфта буданд, ки дар бораи шахсиятҳои таърихӣ бояд мо филмҳои бадеӣ офарем. Аз ҷумла, аз Исмоили Сомонӣ, Шерак, Восеъ, Садриддин Айнӣ ва дигарон ёдовар шуданд, ки мо бояд дар бораи ин шахсиятҳо филми таърихӣ ба навор гирем ва насли наврасро дар ҳамин руҳия тарбия намоем. Вале ҳарчанд аз ин пешниҳод ҳама сухан мекунанд, аммо дар амал ягон кори мушаххасро ман то ҳол надидаам, ки бигӯям воқеан ҳам ин пешниҳод дар ҳоли татбиқ аст".
Аммо Шаҳбози Аброр, сардори шӯъбаи филмҳои ҳунариву ҳуҷҷатӣ ва ҳамчунин котиби матбуотии МД “Тоҷикфилм” мегӯяд, ки ин нақша дар ҳоли татбиқ аст. Барои мисол аз ҷониби МД “Тоҷикфилм” танҳо барои таълифи филми Исмоили Сомонӣ ҳаққи қалам ба миқдори 100 000 сомонӣ муқаррар шуд. Аммо то ҳол он сенарияе, ки ба ҳаёт ва корнамоиҳои Исмоили Сомонӣ мувофиқ бошад, пайдо нашудааст.
Аксари мутахассисони соҳа аз кам будани филмҳои таърихӣ дар замони соҳибистиқлолӣ изҳори нигаронӣ менамоянд. Ба таъкиди Шаҳбози Аброр айни замон “Тоҷикфилм” барои ба навор гирифтани филмҳои таърихӣ омода нест. Зеро барои ба навор гирифани ин гуна филмҳо маблағи зиёд лозим аст. Аммо бо вуҷуди ин “Тоҷикфилм” ҳамасола пеши худ мақсадҳои мушаххасро гузошта истодааст, то дар синамои тоҷик филми таърихӣ мавқеи худро аз даст надиҳад. Ӯ ба таври мисол аз филмҳои таърихие, ки дар мавриди ба навор гирифтани онҳо ҳамин сол нақша тартиб дода шуд, аз қабили “Темурмалик” ва инчунин филми муштарак бо ҳамсоякишвари Узбекистон бо номи “Дурахши Ахтарон”, ки дар бораи Абдураҳмони Ҷомӣ ва Алишер Навоӣ аст, ёдовар шуд.
Набудани фарҳанги қадр омили руҳафтодагӣ?
Шаҳбози Аброр мегӯяд, ки имрӯзҳо мо бештар кӯшиш мекунем филмҳоеро ба навор гирем, ки бинанда онҳоро тамошо кунад. Дар ҳақиқат айни замон дар “Тоҷикфилм” филмномаи хуб пайдо кардан мушкил шудааст. Мо наметавонем, гӯем, ки чунин филмҳо нестанд, аммо теъдодашон кам аст. Сабаб дар он аст, ки вақти пешниҳоди филм бинандагон ба кинотеатрҳо намераванд. Онҳо фиттаҳои он филмро интизор мешаванд то бо нархи 3 ё 5 сомонӣ харидорӣ карда, бо аҳли оилаи худ дар хона тамошо кунанд. Яъне фарҳанги тамошо кардани филм дар байни тамошобинони мо ривоҷ наёфтааст. Мо филми банаворгирифтаи синамогарони худро пешпо мезанем.
Аз сабаби дуруст ба намоиш нагузоштани филмҳо коргардонҳо маҷбур мешаванд, ки филмҳои худ-ро дар мактабҳо ва дигар ҷойҳо ба намоиш гузоранд. Вале бо вуҷуди ин, онҳо он маблағеро, ки барои таълифи филм сарф карданд, наметавонанд дубора аз намоиши филм ба даст оваранд ё филми худро ба намоиш гузошта наметавонанд ва он дар бойгонии “Тоҷикфилм” мемонад, ки ин боиси дилшикастагии бисёре аз коргардонҳо мешавад.
Аммо дар ҳамин ҳол Одина Маҳмад, коргардони ҷавон қайд кард, ки ман гуноҳро ба сари бинанда намезанам, зеро вақте ба кинотеатрҳои шаҳри Душанбе ворид мешавам, новобаста аз маблағ ҳама ҷойҳои нишаст пур аст.
- Мушкил сари филм ва таблиғи он аст. Агар воқеъбинона назар андозем, мо мутахассиси ҳирфаӣ надорем. Ҳар як нафаре, ки ҳоло дар ин соҳа кор мекунад, ҳар чизеро, ки омӯхтааст, ба таври худомӯзӣ аст. Воқеан, мо дорои ҳунармандони бомаҳорат ҳастем, ки мактабҳои Маскавро хатм намудаанд, аммо мутахассиси самтҳои гуногуни кино нестанд. Барои пешрафти синамо киностудияҳо ва системаи ягонаи филмнамоишдиҳӣ сохтан лозим аст. То вақте ки синамои худамонро ба синамои тиҷоратӣ табдил надиҳем, синамои мо пеш намеравад. Имрӯзҳо ҳама синаморо санъат эътироф кардаанд. Аммо синамо аввалиндараҷа тиҷорат аст. Вақте ки коргардон маблағи сарфкардаи худро натавонад ба даст оварад, бо кадом дилгармӣ ба сабти филми дигар пардозад?, - мегӯяд Одина Маҳмад.
Бозори синамо дар дасти кист?
Ҳарчанд баъзе аз коршиносон бар он назаранд, ки синамои тоҷик баъд аз пош хӯрдани Иттиҳоди Шуравӣ рушд кард, аммо иддаи дигар дар ин мавзӯъ назари мухолиф доранд.
Одина Маҳмад мегӯяд, пас аз пош хӯрдани Иттиҳоди Шуравӣ ва сар задани ҷанги шаҳрвандӣ дар кишвар синамои тоҷик суқут кард. Зеро ҳамон синамои замони Шуравӣ ба синамои замони истиқлолият пайвандӣ накард. Дар замони истиқлол ҳар устоде, ки аз даврони Шуравӣ мартабаву мактаби худро дошт, бо ҷавонони синамогар кор накард ва ҳамин гуна синамо ба як марҳилаи нав рӯ ба рӯ шуд. Марҳилаи нав албатта бе мушкилӣ намешавад. зеро мутахассис, ҳунарманд ва як базаи муайян набуд. Ин боис гашт, ки шуруъ аз соли 2000-ум киностудияҳои шахсӣ ба вуҷуд омаданд ва мутахассисон пароканда шуданд. Дигар ҳар кас, ки мехост, филм ба навор мегирифт. Мо дар зиёда аз 30 соли истиқлолият натавонистем бозори синамои худро ташкил намоем. Мо натавонистем, он кинотеатрҳоеро, ки аз замони Шуравӣ боқӣ монда буд, дар дасти синамогарон нигоҳ дорем. Вақте ки кинотеатр нест, синамо чӣ тавр метавонад рушд кунад?
Ӯ дар идома перомуни мавзуи бо блогерон ҳамкорӣ кардани ҳунармандони касбӣ суҳбат карда афзуд, ки ин амал барои мо ҳам нанговар ва ҳам аламовар аст.
- Вақте ки филм нест, то ҳунарманд дар он нақш офарад, ҳунармандон маҷбур мешаванд, бо блогерони кӯчагӣ ҳамкорӣ кунанд. Як ҳунарманд тайи 10-15 сол бо машаққати зиёд кор мекунад, то дар ҷомеа мавқеи худро пайдо намояд. Аммо бо нақшофарӣ дар саҳнаҳо бо блогерони кучагӣ обрӯю нуфузи онҳо дар байни тамошобинон паст мешавад. Аламовараш ин аст, ки мо натавониста истодаем синамои тоҷикро чунон фаъол кунем, ки мавқеи блогерони кӯчагӣ танг шавад. Имрӯзҳо баракс, обрӯю нуфузи кино танг ва мавқеи блогерон дар ҷомеа мустаҳкамтар шуда истодааст. Агар дар як сол синамогарон ақаллан 10 филм ба навор гиранд, дар давоми як ё ду сол мавқеи блогер дар миёни ҷомеа хеле паст мешавад.”
Номбурда ҳамчунин қайд кард, ки то замоне, ки мо мутахассисонро ба синамо ҷалб насозем, то замоне ки ҳамаи синамогарони кишвар дар муттаҳидӣ кор накунанд, мо набояд аз комёбии синамои тоҷик ҳарф занем. Комёбии синамо дар иттиҳоди синамогарон аст. Вале мутаассифона ин иттиҳод имрӯз ба чашм намерасад. Танҳо каму беш филмҳоро намоиш медиҳанд ва ёдбудҳоро баргузор мекунанд, ки ин қонеъкунанда нест. Вақте ҳамаи онҳо дар як миз ба ҳам оянд ва мушкилиҳоро ба таври оммавӣ ҳал намоянд, он вақт синамои мо рушд мекунад.
Ҳошим Раҳматуллоев, “ҶТ”
Хабарҳои дигар
Рӯзнома
Эзоҳи худро нависед